Manong,

Excerpt (Dahil hindi ko alam ang tagalog ng Excerpt):

Kahit may panahong mabato ang daan,
Kahit madami ang bumubulong,
Kahit madami ang nagsasalita,
Kahit hinahabol ng nakaraan ang kasalukuyan,
Kahit hindi nila alam,
Kahit hindi ipinagsisigawan sa mundo,
Kahit hindi man sabihin ng malakas...

Ang kabuuan sa Ore Wa Tensai . Com

Oo pinapapunta ko kayo dun.

Isang araw sa tambayan ng Kulto, nabulabog ang mga residente ng biglang kumaripas si Kristina papalabas ng kwarto.

"Hoy Kristina!" tawag ni Shiela, sabay hablot ng kamay ng malabuhawing dalaga. "San ka na naman pupunta?"

"Tsong, mamaya na tayo mag-usap! Pupunta ako kay Manong!"

"Huminga ka muna, Tinang!" saway ni Sheena. "Ano na naman gagawin mo kila Manong, eh diba nakabili ka na ng kailangan mo dun?"

"Oo, pero may kailangan akong bilhin ulet," nagmamadaling sagot ni Kristina,sabay hila sa kamay nya. "Pwede ba paalisin niyo na ko? Alam niyo naman si Manong, ang hirap hagilapin. Kelangan siya ang makausap ko, di pwedeng saleslady."

Napangiti si Sheena. Mukhang walang balak kalagan ni Shiela ang kaibigan hanggat hindi nasasagot ang mga tanong. "Teng, ano na naman bibilin mo?" tanong ni Sheena sa nagpupumiglas na kaibigan.

Doon nila nakitang biglang nagbago ang tindig ni Kristina. Tila para sila nakakita ng dahon na unti unting nalalanta. Nawala ang kislap sa mata niya, nawala ang ngiti sa labi, at ang tindig na minsa'y nagpahiwatig na kaya niyang sakupin ang kahit anong daigdig ay biglang lumugmok, bumagsak.

"Teng? Anong bibilin mo ngayon, Teng?" muling tanong ng matalik na kaibigang si Sheena.

Mahina ang boses ni Kristina, pero ramdam nila Sheena ang purong determinasyon na bumubuo sa pagkatao ng kaibigan nila.

"Himala," sagot ni Kristina. "Bibili ako ng himala."

-----------------

  Nandito na naman ako sa tindahan ni Manong.

  Kaharap ko na naman ang dambuhalang Tindero na nakaupo sa likod ng mas dambuhalang mesa nya. Concentrate to the max ang lolo, parang thesis ang binabasa. Eh listahan ko lang naman yung ng mga bagay na ipambabayad ko sa bibihin ko. May pakamot-kamot pa sa balbas na nalalaman to. Pambihira, suspense daw ba.

  Sa labas, samu't saring tao ang palakad-lakad sa iba't ibang sections ng tindahan. Hindi ito basta-basta sari-sari store. A la Landmark itong tindahan ni Manong. Iba't ibang produkto ang pwedeng bilin, na nakaayos at nakasalansan sa iba't ibang aisle. Ang karamihan sa kanila, kumukuha lang ng mga bagay-bagay, at matapos magpatulong sa mga nakakalat na saleslady, pipila na sa cashier at siya nang uuwi sa kani-kanilang mga bahay.

  Ang iba naman, tulad ko, may mga special case. Kailangan sa Proprietor/General Manager makipag-usap, kasi medyo hebigatin ang mga hiling. Rare items ba. Pwede ding magpa-advise sa GM tungkol sa mga bagay-bagay. Tamang oras na ba para bilin to? Pano ang terms of payment? Para sa akin ba talaga to? Kahit ano, pwede mong itanong kay Manong, siguraduhin lang na may sense ito, dahil kung kung naisipan mong lokohin siya, eh nako. Mas maloko siya sa iyo.

  Maniwala kayo sa akin. Nasubukan ko na.

  "Kristina?"

  Hay salamat. Inang awa sa langit. "Ako nga po."

  Napakunot ang noo ni Manong, sabay hawi niya sa buhok nyang mas puti pa sa snow. "Ang sabi dito sa records mo, nakaka-dalawang malalaking transaksyon ka na dito sa tindahan ko. Kumusta naman ang mga goods?"

  Wow. Astig ah. May after-sales survey pa dito. Minabuti ko nang hindi sumagot ng pabalang kay Manong, mahirap na. Ngumiti nalang ako, at nagdesisyong pawang katotohanan lang ang sasabihin ko.

  "Ayos naman po ang mga 'goods', Manong. Inaalagan ko po ang pangarap. Medyo dispalinghado nga lang ako ng konti, pero bangon naman agad. Maayos po ang pangarap."

  "At ang pag-ibig?" Wow, ang talino. Nahalatang may na-omit ako sa report ko. "Pag-ibig, Kristina, na binili mo nung dapat ay magbabayad ka sana ng para sa pangarap mo. Pinapaalala ko lang."

  Wow, may ganun? Di naman tayo masyadong bitter. Pero bawal mambangas. Pawang katotohanan nga eh. Tama na ang kalokohan. Oras na para sabihin ang totoong rason kung bakit ako nandito.

 Huminga ako ng malalim. Napalunok ako bago magsalita, dahil hindi ko alam kung paano ko sasabihin na ang dahilan kung bakit ako nandito ngayon ay ang mismong bagay na kinukumusta niya.

  "Kristina? Ang pag-ibig?" tanong ulet ni Manong. Nilapag na niya yung papel na may mga pangako ko. Tutok na siya sa akin. Pu-mose ng ala-Ninoy si Manong at sya namang tinitigan ako hanggang sa pakiramdam ko eh matutunaw na ko sa kinauupuan ko. Kung barena lang ang mata niya, malamang kanina pa ko tadtad ng butas dito. Ano ba naman yan kasi't nagmadali akong pumunta dito. Parang hindi na naman ako nag-isip. Pero anuman yan, ginusto ko parin ang pagpunta ko dito. Nandito na ko, bakit ba hindi ko nalang sabihin kung ano ang pakay ko.

  "Kristina?" muling tawag ni Manong. "Ang pag-ibig?"

  Pakiramdam ko, pag umabot pa ng tatlong 'Kristina?' eh out na ko, kaya sumagot na ko.

  "Manong, nasira po."

  "Nasira, Kristina?" Hindi ako pinagtaasan ng boses ni Manong, pero sana binulyawan niya nalang ako, kaysa naman yang ganyan kalambot ang boses niya na para tuloy gusto kong tumakbo sa kanya't umiyak sa balikat nya.

  Sa totoo lang, kaya ako nandito kasi hindi ko na alam ang gagawin ko. Parang may kadena sa mga paa ko, nagpapabigat sa bawat hakbang ko. Hindi ko alam kung sadyang makulimlim lang ang panahon, pero parang hindi ko na napapansin sumisikat ang araw.

Hindi ko din alam kung ako lang ba o talagang dispalinghado ang sistema ng mga halama't at hindi sila makapag perform ng Photosynthetic Operation, kaya't hindi ko na makita ang mga kulay ng dahon at bulaklak. Hindi ko din alam kung may The Hulk na sumuntok sa dibdib ko, tumagos, at biglang nadale yung puso ko, kasi parang may bakanteng ispasyo sa kung saan dapat tumitibok ang puso ko.

   In short, broken-hearted ako.

  There'll be no sunshine in my life, until you say you're mine, oh mine. There'll be no summer, spring or fall. Each day is like winter time.

  O tama na.

  "Kristina?" O ayan na yung strike three, nak naman ng... "Kristina, anong nangyari?"

  "Manong, nasira po," sabi ko ulet. Ano pa ba ang sasabihin ko, eh para akong nakalunok ng buong mansanas dahil ang hirap magsalita?

  "No return, no exchange tayo, Kristina. Ang bawat binibili mo, dapat pinapanindigan at inaalagaan mo. Hindi pwedeng dahil ayaw mo na o nasira, eh ibabalik mo na. Malaki ang responsibilidad ng lahat ng buyers dito, kaya lahat kayo dumadaan sa matindihang interview bago ibigay ang mga merchandise."

  "Alam ko po," sabi ko. "Hindi ko naman po ibabalik. Yun nga po ang pinunta ko dito. May bibilin po sana ako para maayos po ang lahat."

  "At ano naman ang bibilin mo ngayon, Kristina?"

  Tumingin ako ulet sa matandang lalaking minsan nang umupo sa tabi ko, nakinig sa problema ko, at nagbigay ng importanteng paalala bago ako tulungang bumili ng pangarap. Hindi ko makakalimutan si Manong dahil sabihin man nating siya ang pinunong kapitalistang nagpapatakbo ng tindahang ito, alam ko na ang bawat pagbentang ginagawa niya ang may libreng paalala, patnubay, at pagmamahal. Freebies ba.

  Madaling kausap si Manong, kahit minsan mabigat ang mga kabayarang hinihingi niya. Pwede kang magtagal ng kahit ilang oras sa tindahan niya, hindi ka nya papaalisin. Noon nga, nakita ko, talagang kinausap pa nya yung buyer ng ilang oras, at paglabas nito, walang biniling goods. Hindi dahil hindi niya pinagbentahan, o hindi dahil walang pambayad, kundi dahil binigyan niya ng pagkakataong pagisipan ng todo muna ang bibilhin, dahil kalakip ng bawat merchandise ay matinding responsibilidad.

  Responsibilidad na pangalagaan, palaguin, ibahagi, at higit sa lahat, mahalin ang kung anumang binili.

  Responsibilidad na hindi ko nagampanan ng maayos, kaya eto ako ngayon. Nangingilit na ang luha dahil hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung saan nagsimulang maging mali ang lahat. Hindi ko alam kung paanong ang isang salita, napatungan ng isang salita, at siya namang napatungan ng isa pang salita. Bawat isa, parang lansetang humihiwa sa balat, tagos hanggang puso. Hanggang wala ka nang ibang maramdaman kundi sakit. Wala ka nang ibang maalala kundi kamalian.

  Dahil masakit.

  Dahil nasaktan ka.

  Mananakit ka din.

  Mananaksak ka din.

  Kasi alam mo sa sarili mo na ikaw, nagmahal ng todo, at natuklasan mong hindi lahat ng pagmamahal nasusuklian ng sapat.

  At nasaktan ka dun.

  Kaya nanakit ka din.

  Hanggang sa dumating ang oras na natauhan ka, tumingin ka sa kamay mo, at nakita mong duguan ang lansetang hawak mo. Puro sugat ka na, at puro sugat na din yung taong mahal mo.

  "Kristina, tahimik ka na naman, iha. Ano ang gusto mong bilhin ngayon, anak?"

  Tiningnan ko ulit si Manong. Walang panghuhusga sa mga mata nya. Walang galit, walang panghihinayang. Walang kahit na ano, maliban lang sa panguunawa't pagmamahal. Gusto kong umiyak, pero naiyak ko na ang lahat bago pa ko pumunta dito. Nandito ako hindi para magluksa sa kung ano sa tingin ko'y mawawala na. Pumunta ako dito, dala ang ilan sa mga ari-arian at isang papel na puro pangako, bilang pambayad sa isang bagay na tingin ko makakasagip sa kung anumang nasira ko.

  "Manong kailangan ko pong bumili ng pampaayos sa nasira ko."

  "Ano nga ang gusto mo iha?" tanong ni Manong.

  "Manong, pabili po ng himala."

-----------------

  Matagal hindi umimik si Manong. Matagal din akong nakipagtagisan ng titigan sa kanya. Sinusuri ako ni Manong, alam ko. Kailangan kong ipakita sa kanyang desidido akong bilhin ang himala, sa kahit na anong presyo ang hilingin niya. Kailangan kong bilin ang himala, dahil alam kong buhat nito ay ang mga bagay-bagay na makaka-ayos sa nasira kong pag-ibig.

  Nang magsalita ulit si Manong, ang tanging lumabas lang sa bibig nya ay, "Kristina, may kamahalan na naman ang binibili mo."

  "Alam ko po. Handa po akong bayaran, kahit magkano."

  "At ano ang ipambabayad mo?"

  Ayan na tayo. Bargaining. Haggling. Kung sino man ang nagsabi na 'the best things in life are free', ipakita sa akin para tuhugin ko siya na parang barbeque at ikulong ko sa isang hawla kasama ang baboy damong nauulol sa gutom.

  At kung sino man ang Poncio Pilatong nagsabi na libre ang pangarap, ipakita sa akin para putulan ko siya ng kaligayahan at ipakain ito sa kanya habang naka-live broadcast ito sa buong mundo. Sinungaling siya.

  Napakamahal ng pangarap. At alam ko sa puso ko na napakamahal din ng bibilin ko ngayon, kaya't naghanda ako ng limpak-limpak na pambayad.

  "Mga pangako po," sagot ko matapos ang mahabang sandali.

  "At ang down payment?" tanong ni Manong.

  Sa pagbanggit niya ng 'down payment', naalala ko bigla yung unang binili kong pagkamahal-mahal. Ayoko na ulet ipambayad ang ibang tao. Ayoko nang magsakripisyo ulet ng kahit na sino. Kung may magbabayad dito, ako yun. Wala nang damayan.

   "Sabi dito sa records mo," muling nagsalita si Manong habang binasa nya ulet ang manipis na folder, "ang pinang-down mo sa unang merchandise ay-"

  "Luha at pangarap ng nanay ko." Ako na ang nagsabi. Wag na nating patagalin pa. Oo, nung minsa'y pumunta ako dito para bumili ng pagkaasam-asam kong pangarap, wala akong nagawa kundi ang ipambayad ang luha at pangarap ng nanay ko. Meron siyang mga ibang plano para sa akin na kinailangan kong ipagisantabi kapalit ng mga sarili kong plano.

  Nabili ko nga ang pangarap ko noon, pero pakiramdam ko pasan ko ang daigdig. Gaano kasakit ang makita mong umiyak ang pinaka-matatag na taong kilala mo sa buong mundo? Gaano kasakit ang maranasan mong irap at isnab lang ang kaya nyang isukli sa bawat bati at halik mo? Gaano kasakit? Para akong sinaksak ng mahabang ispada. At habang nakabaon sa katawan ko, paulit-ulit itong pinipilipit. Habang pinipigaan ng kalamansi.

  Mabuti nalang, nagawa pang maayos ang lahat. Bago dumating ang unang shipment ng pangarap, umupo ang nanay ko sa tabi ko, at siya namang niyakap ako ng mahigpit. Akala ko hindi na titigil ang mga luha ko. Parang biglang sumabog ang dibdib ko na punong puno ng hinanakit, at sa bawat pagtugis ng luha sa pisngi ko, naramdaman kong unti unti ding nawawala ang lahat ng sakit na naipon simula ng hindi kami nagkibuan ng nanay ko.

  Pinangako kong hindi na mauulit yun, kaya nung pumunta ako dito para hulugan ang pangarap ko, minabuti ko nang sarili kong ariarian ang ipambayad ko. Mahal din ang pinambayad.

  Nung nagpunta ako dito noon, dala ko ang ilan sa mga installment ko para sa pangarap na binili ko. Nakatago sa backpack ko ang panahon, dedikasyon, buong puso, determinasyon, kaluluwa, pagmamahal, puyat, pawis, at luha. Pambayad lahat para sa pangarap. Hindi ko sinasadya, napadaan ako sa Aisle 4 kasi sira yung lusutan papuntang cashier. Tumingala ako sa karatula, at napakamot ng mabasa ko ang nakalagay. 'Aisle 4 - Pagibig'. Ayoko na sanang dumaan dun, dahil nung minsan akong nangahas na bumili dun eh hindi nagtagal. May sarili kasing utak ang mga goods sa Aisle 4. Ang alam ko, lahat ng puso ng tao sa mundo naka-display dun, kaya't pwede kang pumili at bumili kung anong gusto mo. Yun nga lang, hindi masisigurado na mamahalin ka din ng pusong binili mo, dahil na-manufacture ang mga puso na may kasamang kalayaan.

  Kaya ayun. Bumili ako noon, pero hindi nagtagal sa akin. Dahil ayaw sa akin ng binili ko.

  Ikaw ba, kung nangyari sa iyo yun, gugustuhin mo bang dumaan sa lintek na aisle na yan?

  Ako, ayoko na. Kaya nung dumaan ako dun, hindi ko akalaing may makikita ako sa mga tokador na gugustuhin ko ulet bilin.

  Hindi naman ganun ka-bongga yung packaging. Sa totoo lang packaging palang kita mo na ang defects eh. Alam kong madami ding features na hindi nakalagay sa karton, kaya't kung bibilin ko to, alam kong dapat ay handa akong tanggapin ang lahat ng ipapakita sa akin nito. Kung mangyari man na hindi katanggap-tanggap, alam kong dapat paghirapang ayusin ang mga sira. Para san pa't meron tayong sarili nating tool box sa bahay?

  Pinagisipan ko ng mabuti bago ko binili ang pagibig. Hindi problema ang bayaran. Alam kong hindi mauubos ang mga nakalagay sa backpack ko. Hindi mauubos ang sarili ko. Hindi mauubos ang pagmamahal, ang oras, ang panahon, at kung ano pang dala ko ngayon. Ang mangyayari lang, kailangan ko silang i-budget ng maayos, dahil alam kong hindi dapat magkatunggali ang pangarap at pag-ibig. Pag-ibig ang tutulong na matupad ang pangarap, hindi para hadlangan ito.

  Tiningnan ko ulet ang package. Sabi ko, 'Hindi ko pa kaya. Masakit. Wag muna. At isa pa, pupunta ako sa ibang bansa. Hindi pwedeng may maiwan ako dito.' Higit sa lahat, parang ayoko naman yatang magbayad ng pagkamahal mahal at mauwi na naman ulet sa wala ang lahat. Ayoko na sanang itaya ulet ang mga inipon ko,  kaya nilapag ko ang pag-ibig at lumayo. Papunta na ko sa cashier ulet. Umikot-umikot. Tumingin-tingin sa tindahan. Pumunta sa cashier. Nakapila na sana, pero umalis ulet. Paikot-ikot ako sa tindahan, walang direksyon at wala sa tamang pagiisip. Pero kahit ano pa ang gawin ko, san man ako pumunta, alam ko kung saan ako gustong dalin ng mga paa ko. Dinidikta ng puso ko sa kanila na bumalik ako sa Aisle 4 at bilin ang nakita kong pag-ibig.

  Malakas ang hatak nya. Kahit ilang beses akong naglakad papalayo, hindi mawala sa isip ko ang pag-ibig na nakita ko. Hilung-talelong na ang mga tao sa kapapanood sa aking palakad-lakad sa tindahan. Ako rin, nauurat na. Palakas ng palakas ng atak, hanggang sa hindi ko na kayang labanan pa.

  Pumunta ako sa Aisle 4, kinuha ko ang goods, at inuwi ito.

  Siguro, bukod sa pangarap, ito malamang ang pinaka-magandang bagay na nabili ko sa tindahan ni Manong. Sa bawat araw na lumilipas, iba iba ang lumalabas na features. Minsan maganda, minsan hindi, pero ganun pa man, bawat araw ay isang araw para mahalin ng lubusan ang binili ko.

  Maraming pangako ang binitawan, maraming maliliit na away ang nalampasan. Maraming tawa, luha, panahon, dedikasyon, ligaya at hinanakit ang nagugol sa pag-aalaga ng nasasabing pagibig. Naniwala akong magiging maayos ito, at panghabambuhay na ito.

  Pero maraming nagbabadyang problema na hindi napapansin at nasosolusyonan. Hindi nakikita ang mga lumot na unti-unting nabubuo. Palaging tinatapalan ng pintura, pero hindi kailanman nabunot ang ugat. Hindi nakikiskis. May scotch brite, pero kasi, masakit ito pag pinangkiskis. Mas madali kasi sa pakiramdam yung tapalan lang to kaysa kiskisin. Kaya ayun. Pilit itong tumutubo. Hindi napapansin, hanggang sa isang araw, nagkaroon ng biyak, at simula noon, unti-unting nasira ang lahat.

  Nandito ako, para pigilan pa ang lubusang pagsira nito.

  Nandito ako, bitbit ang isang malaking bag na naglalaman ng down payment, at isang papel kung saan nakatala ang mga pang-installment.

  Ni minsan, sa tinagal tagal kong nagisip, hindi ako inistorbo ni Manong. Nakaupo lang sya sa likod ng mesa niya, tahimik, pero kita sa kanya na susuportahan ka nya sa anumang bibilin mo.

  Nung napansin ni Manong na handa na akong makipagusap ulet, ngumiti siya at muling tinanong, "Ano ang down payment mo, Kristina?"

   "Manong," sabi ko habang nakatitig sa mga mata niya. Buo ang loob, sinabi ko, "ibabayad ko sa iyo pride ko."

   Nagulat si Manong. Parang hindi makapaniwalang kaya kong ibigay sa kanya ang isang bagay na pagkatago-tago ko simula pagkabata ko.  "O, Kristina. Mahalaga sa iyo yun, diba? Sabihin man nating hindi lahat, Kristina, ang dami pa rin ng dala mo."

  "Manong, hindi na bale. Eto lang ang pwedeng pambayad."

  "Ano ka nalang, Kristina, kung wala ang pride mo?"

  Napatawa ako, pero ang tawang lumabas sa akin, may halong pighati. "Manong, mas ano naman ako kung wala sa akin ang pinaka-magandang bagay na nangyari sa buhay ko?"

  Katahimikan ang tanging sagot sa mabigat kong katanungan. Alam kong konting panahon lang ang nagdaan, pero para sa akin, parang ilang oras kaming nagtitigan ni Manong. Patagisan ng kung ano, hindi ko alam. Pero habang nakikipagtitigan ako sa kanya, unti-unting nababasag na naman ang puso ko. Hindi ba ito tatanggapin ni Manong? Wala na kong ibang maisip na pambayad. Ito nalang ang meron ako. Huwag naman sanang hilingin ni Manong na ipambayad ko ang isa pang importanteng bagay sa buhay ko. Higit sa kahit kanino, alam ni Manong kung gaano kaimportante sa akin ang pangarap ko.

  Hindi ko nakayanan ang paghihintay. Kailangan kong malaman. "Manong, tatanggapin niyo po ba?"

  Ngiti lang ang sagot sa akin ni Manong. Pinulot niya ulet ang papel na binigay ko sa kanya, at nung makita kong parang naghahanda siya para basahin at suriin isa-isa, pinagpawisan ako bigla ng malamig.

  "Kailan mo ginawa tong listahan na ito, anak?" tanong ni Manong.

  "Nung tumigil na ko sa kasasabing masakit. Nung tumigil na ko sa katatanong kung bakit. Nung ang sinimulan kong itanong ay paano."

  "Paano ang alin?"

  "Paano matatanggal ang sakit. Paano maaayos ang sira."

  Parang tama siguro yung sagot ko, dahil ngumiti si Manong bago nagsimula magbasa.

  "Listahan ng mga pangako kapalit ng himalang binibili. Number one," umpisa ni Manong. Napalunok ako. "Hindi na ko kakain ng isaw."

  Tinitigan ako ni Manong ng ilang segundo bago napaubo sa pagpigil ng tawa. Kita mo tong matandang to. Kinakabahan na ko dito tapos gagawin pang katatawanan ang mga pangako ko.

  "Manong," protesta ko, "mahirap yan. Baka kala mo, ang dami kong nadadaanang isawan. Hindi na ko kakain kahit isang tusok, habambuhay. Promise."

  Napailing lang si Manong bago binasa ng malakas ang susunod. "Hindi na ko kakain ng kalamares sa kalsada."

  "O isa pa yan. Promise, ni isang tusok, hindi na po."

  "Hindi na ko kakain ng taba." Dito siya napahinto ulet at sabay tiningnan ako mula ulo hanggang paa. "Ows. Eh kada may taba ang ulam niyo, patago kang kumakain tapos tinatago mo sa ilalim ng plato mo para hindi makita ng nanay mo."

  "Nanay ko na malupit pa sa doktor, Manong," dugtong ko ng hindi nagiisip. "Kayang kaya ko yan, Manong! Hindi ka naniniwala? Manong, baka hindi niyo po nalalaman. Kanina, porkchop ang ulam namin. Breaded. Mukang malutong-lutong pa ang taba. Ni isang maliit na piraso, hindi ako pumuslit. Kaya ko to, Manong. Wag mong ku-kwestyunin ang will power ko."

  "Hindi ko kinu-kwestyon ang will power mo, iha," paliwanag ni Manong. "Yan ang huling bagay na ku-kwestyunin ko sa iyo. Natutuwa lang ako dito sa mga nasa listahan mo. Talagang siryoso ka, anak ah."

  Paano ko ba maipapaliwanag sa tindero kung gaano kaimportante sa akin to? Paano ko ba ipapahiwatig kung gaano ko kailangan isang himala? Hindi ko na alam ang gagawin ko. Wala na kong ibang magawa kundi tumungo.

  "Number four. Magsusulat na ko gabi-gabi."

  "Tinutuloy ko po yan, Manong. Gabi-gabi meron akong sinusulat. Pinaghihirapan ko na po na ilabas ang lahat ng nasa utak ko. Hindi ko na po aaksayahin ang binigay mo sa akin na talento."

  "Magaling, magaling," mungkahi ng matanda. "Five. Babawasan ang pambabangas sa pisikal na kaanyuan ng mga tao."

  Ako naman ang nagpigil ng tawa diyan. Sorry naman. Pero promise, babawasan ko talaga. Kung magsasakripisyo lang naman eh, itotodo ko na. Tinaasan ako ni Manong na parang nananaway, kaya tinaas ko nalang ang kamay ko't nag 'cross my heart' sabay 'peace'.

  "Number six. Magpe-pray na ako gabi-gabi."

  "Promise, Manong." Napakamot ako. "Ah, eh. Manong. Kailangan po ba talagang basahin ng malakas yan? Medyo-"

  "Seven," sabat ni Manong. O, sabi ko nga kailangan. "Kakain na ko ng gulay. Eight. Hindi na ko kakain ng chicharon." Natawa ulet sa Manong. Bakit ba natatawa siya pag tungkol sa pagkain ang nakikita niya? Naiinsulto na ko ah. Hindi naman ako masyadong pasaway kainin ah. Hindi masyado. Promise. Madali akong kausap.

  "Manong, kumain po ako ng gulay kanina," singit ko.

  Parang walang narinig ang lolo. "Nine. Hindi na papabayaan ang pangarap."

  "Promise, Manong," sabat ko ulit sabay ngiti na kumukuti-kutitap.

  "Susundin ang lahat ng sinulat sa GOALS." Napatingin si Manong. "At ano ang GOALS mo, Kristina?"

  "Magbasa ng tatlong libro kada buwan," madali kong sagot. "Makasaulo ng isang tula o kasabihan kada linggo. Makasulat ng kahit isang kwento kada buwan. Sinusunod ko lahat yan, Manong."

  "At ang sunod dito sa listahan, Kristina. Nakasulat dito na isasapuso mo ang sinaulo mong tula noong isang linggo. 1 Corinthians 13:4-8."

  "Kabisado ko po yan, Manong. Ang pagsasagawa nalang po ang hamon."

  "Ibahagi mo nga kung ano ang kinabisado mo, anak."

  "Manong naman," palusot ko. "Alam mo na yun."

  "Kristina."

  "Oo nga, oo nga, eto na o." Pambihira naman talaga tong matandang to, o. Kung hindi ko lang talaga kailangan to eh. Huminga ako ng malalim at hinugot mula sa utak ko ang isang bagay na dapat pala puso ko ang umintidi.

  "Love is patient, and kind. It is never jealous, or envious. Never boastful or proud. Never selfish, or haughty or rude. It does not demand its own way. It does is not irritable or touchy. It does not hold grudges and will hardly even notice when others do it wrong. It does not condone injustice, but rejoices whenever truth wins out. When you love someone, you will be loyal to him no matter what the cost. You will always expect the best of him, always bring out the best in him. All the special gifts and powers from God will someday come to an end. But love goes on forever."

  Katahimikang muli. Panigurado ko, pagkatapos ng transaksyong ito, may sakit na ko sa puso sa sobrang tensyon na binibigay sa akin ng tinderong ito. Ngumiti si Manong ang bumulong sa sarili ng pabiro, "Kailangan talagang English a," bago binasa ng tahimik ang mga sumunod sa listahan. At sorry naman, Manong, kung English version ang nasaulo ko.

  Pambihira naman talaga. Kailangan bangasin ka porket nakikiusap ka?

  "Kristina," mungkahi ni Manong matapos basahin ang mga iba pang nakatala sa papel. "Lahat na itong susunod ay mga pangako na na aalagaan mo ang pagibig na binili mo. 'Mamahalin siya ng wagas at... ano to, iha? Bonggang bongga? Susuportahan siya sa lahat ng pangarap niya. Babawasan ang pambabangas sa kanya. Babawasan ang pagrereklamo. Susubukang maging patas. Aalagaan ang dapat alaagan.'"

  Habang binabasa ni Manong ang listahan, unti unti ko muli nararamdamang gumagapang sa puso ko ang desperasyon. Lahat yun sinulat ko dahil hindi ko na alam kung ano pa ang kailangan kong gawin para maayos ang nasirang merchandise. Kung kinakailangan kong mangako na maging mas mabuting tao ako, sige susubukan ko. Kung kinakailangan kong magsakripisyo ng ilang bagay, sige, gagawin ko.

  Sa utak ko, may bumubulong. Para saan pa ang lahat ng ito? Para saan pa't lumalaban ka, Kristina? Kung sa wala humantong ang lahat ng ito, saan ka dadamputin? Talunan?

  Hindi rin, sabi ko sa boses. Talunan ka ba kung alam mo sa sarili mo na hindi ka sumuko hanggang sa pinakahuling sandali? Tingin ko hindi. Basta alam ko sa sarili ko na ginawa ko ang lahat.

  "Kristina, naiintindihan kita," panimula ni Manong. "Naiintindihan kong handa kang gawin ang lahat. Nararamdaman kong nagpapaka-tatag ka para dito. Pero bakit ngayon, Kristina? Bakit ngayon lang, kung kailan nasira na?"

  "Manong, naiintindihan ko din po kung bakit mo tinatanong yan," sabi ko. "Alam ko kung saan kami pareho nagkulang. Alam ko pareho kaming walang magawa para mapigilan ang unti-unting pagsira. Pero manong, nandyan na eh. Sira na po eh. Tatanungin niyo pa po ba ko sa isang bagay na hindi ko masagot, eh nandyan na nga po lahat ng bagay na pwede kong gawin para maayos na kung anuman ang nasira?"

   Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng isang luha sa mata ko, pero tuloy parin akong nagsalita. "Manong, ganon naman po diba? Makikita mo lang kung anong nasira, pag sira na? Tsaka mo lang po gagawan ng paraan para mabuo ulit? Aminado ako ganun ang nangyari. Hindi ko na po kayang sagutin kung bakit ko binili ang pagibig. Nabili ko na eh. Hindi ko na din po kayang sagutin kung bakit namin nasira. Nasira na eh. Hindi ko na din po kayang sagutin kung bakit masakit. Nasaktan na eh. Bakit ko pa po tatanungin yung mga bagay na yan? Imbes na magtanong ako ng tungkol sa nakalipas na, nagtanong nalang ako kung anong pwedeng susunod na gawin. Wala na kong magagawa para ibalik ang mga nangyari. Nasabi na ang mga nasabi, naramdaman ang mga naramdaman, at nagawa ang mga nagawa. Tapos na yun para sa akin. Pero Manong, dalawa nalang po ang pwedeng gawin. Pwede ko tong hayaang masira. At ang pangalawa, pwede akong gumawa ng paraan para mabuo ulit to. Nandito ako Manong para sa pangalawa."

  Kung saan ako nakabunot ng lakas para sabihin lahat ng yun, hindi ko alam. Ang alam ko lang, kailangan kong iparating kay Manong kung gaano kaimportante sa akin itong ginagawa kong ito.

  "Kristina, naiintindihan kita," sabi ni Manong. "Pero bakit lahat to ikaw lang ang gagawa? Hindi ba dalawa kayong nakasira? Bakit lahat ng nakalista dito ay mga bagay na ikaw lang ang gagawa."

  "Dahil yan po ang mga bagay na pwede kong gawin," sagot ko agad. "Dahil Manong, yan ang parte ko. Yan ang mga alam kong kaya kong gawin ko. May mga bagay na dapat kaming dalawa ang gagawa, pero gagawin namin yung pag handa na kami pareho. Sa ngayon, yung akin nalang muna, Manong. Ayokong mamilit. Ako nalang po muna."

  "At ang isa?"

  Hindi ko alam Manong. Pumunta ako dito ng hindi pa nakakausap ang isa. Ang dala ko lang ay ang sarili kong alam at paniniwala. Yun lang ang meron ako ngayon. Yun muna ang gagamitin ko ngayon. Kung dumating ang araw na magkakatagpo kami ulet at gamitin ang kung ano ang meron kami pareho, ng magkasama, higit kong ikasasaya. Ikagagaan ng loob namin pareho. Pero sa ngayon, ako muna. Hindi ko pa alam ang isa.

  "Ako nalang po muna, Manong," muli kong sinabi. "Wag po munang pilitin ang hindi pa pwede. Sa ngayon, kung ano nalang muna yung meron. Alam kong lumalaban din siya sa sarili niyang paraan ngayon. Alam kong pagod na din siya. Kung pwede lang na bumili din ako para sa kanya, gagawin ko, pero hindi pwede. Hindi natin pwedeng ipilit kung hindi natin alam ang gusto niya. Kung ano nalang po muna yung meron. Manong alam ko dalawa kaming gusto mo nandito. Dadating po ang panahon, pero hindi ngayon. Ako nalang po muna."

  Tumayo si Manong at tumabi sa akin. Niyakap ako ng mahigpit. Hindi ko na mapigilan ang umiyak. Sabi ko naman na ayoko ng niyayakap pag ganitong nakikipagpatagisan ako ng galing sa luha ko. "Iha," sabi ni Manong habang hinihimas ang likod ko, "mapapagod ka, anak."

  Isang bulong nalang ang kaya kong ilabas. "Matagal na kong pagod, Manong. Matagal na kami parehong pagod. Nakatayo pa naman ako diba? Nakatayo pa rin siya, alam ko. Ano ba naman yung lumaban pa? Ano ba naman yung subukan ko 'to?"

  "May tinatawag na pahinga, Kristina."

  "Tsaka na. Pag naayos na. Makakapagpahinga na din ako. Makakapagpahinga na din kami." Dahan-dahan akong kumalas sa pagkakayakap ni Manong. Nilunok ang nakabara sa lalamunan, pinunasan ang luha, at humarap ulit sa kanya. "Manong, hindi ko po alam kung hiram lang talaga siya o hinde. Ang alam ko, binili ko to. Pinili ko 'to. Ginusto ko 'to. Pinagisipan ko ng matagal bago ko to bilhin, at pinaghirapan naming maging maganda 'to, dahil alam naming may basbas mo 'to. Ano ba naman Manong yung bigyan mo ko ng kahit konting pagasa na maaayos pa 'to? Konti lang. Para alam ko na may saysay pa tong pinaglalaban ko."

  Sa mga sandaling yun, nakaramdam ulit ako ng matinding pagod. Pagod na ko sa hindi sinasadyang pakikipag-talo. Pagod na ako sa pagiyak. Pagod na ako sa pagmumukmok. Pagod na ako sa pagiisip kung ano ang pwedeng gawin. Pagod na ako sa pagiisip kung hanggang saan ang kaya kong itagal. Pagod na din ako sa paglalakbay ko papunta dito sa tindahan, at higit sa lahat, pagod na ko sa kapapaliwanag.

  "Manong." Hindi ko na kaya, gusto kong sabihin. Tama na, gusto kong isigaw. Pabura naman ng lahat, gusto kong ipakiusap. Tulungan mo ko, gusto kong ipagmakaawa. Pero walang lumabas. Mabigat na ang loob ko. Wala na kong boses. Kumapit nalang ako ng pagkahigpit-higpit sa damit niya, at muling sinabi ang siyang ipinunta ko dito.

  "Manong, pabili po ng himala."

  Tinanggal ni Manong ang kamay ko sa damit niya at hinawakan ito ng mahigpit. Pinunasan niya ang natitirang luha sa mukha ko at niyakap ako ulit.

  "Anong himala ang gusto mong bilin, anak?"

  Nang marining kong magsalita ulit si Manong, naramdaman kong unti-unting lumilisan ang tensyon at desperasyon na bumalot sa puso ko. Para akong nakahinga ng maayos, kahit hindi ko tiyak ang oras at panahon na ipapadala ni Manong ang binili ko. Bumuhos ulit ang mga luha, hindi na ako makakita. Ganun pa man, para akong tinanggalan ng tinik sa lalamunan. Parang may tumulong sa akin na pasanin ang dala-dala ko.

  Binulong ko sa tainga ni Manong ang hiling ko.

  Walang sagot si Manong. Walang katiyakan na may resulta ang pagpunta ko dito. Hindi ko alam kung kailan dadating at sa kung anong paraan ang binili ko. Ni hindi ko nga sigurado kung dadating ito. Pero siguro, kailangan ko nalang manalig. Konting pananalig na may kasamang aksyon, na iisa-isahin ko hanggang sa lahat ng pangako ay matupad ko.

  Niyakap ko ulit si Manong at nagpasalamat bago lumabas sa office niya. Dumeretso ako sa cashier para iwanan ang isang bag na may lamang down payment, at pumunta sa records para iparehistro ang listahan ng installment.

  Natapos ko na ang lahat ng transaksyon. Ang pinanghahawakan ko nalang ay ang kislap na nakita ko sa mata ni Manong nung binulong ko sa kanya ang hiling ko. Isang kislap na may kahulugang siya lang ang nakakaalam.

  Tapos na ang transaksyon. Pwede na kong bumalik sa tambayan para ituloy ang mga kwentong matagal ko nang sinimulan. Malamang yan, tatadtarin ako ng mga tao kung ano ang nangyari, pero mamatay sila sa katatanong. Wala akong balak magpa-interview ngayon.

  Papalabas na ko ng tindahan ng may nakabangga sa akin. Gusto ko sanang bangasin, kaya lang magpapakabait na nga pala ako, kaya imbes na pang-asar ang lumabas sa bibig ko, nakuntento nalang ako sa isang 'Sorry, te.'

  Nakita ko ang hawak ng babae. Mukhang galing yata ang ate sa Aisle 4, parang nakikita ko ang sarili ko sa kanya nung ako ang lumabas sa tindahan na may bagong bili galing sa lugar na yun.

  Kumikislap ang mata. Kumukutitap ang ngiti. May halong kaba, takot, at pagalinlangan. Pero hindi maipipinta ang kagalakang halos kayang ilawan ang buong lugar. Napangiti ako. Napakasarap nga naman talagang umibig. Lalo na sa umpisa. At alam ko, na sa bawat araw na lilipas, lalalim at lalalim ang pagibig ng ate.
 
  Nakita niya kong nakatingin sa kanya at napangiti siya sa akin. "First time," sabi niya, na parang ito ang paliwanag sa lahat ng pwede kong itanong.

  "Ah." Napatawa ako. Mukhang wala kami halos pinagkaiba nito ah. Hindi na kami pareho magtatagal. Excited siyang buksan at alagaan ang binili niya, at ako nama'y excited nang gawin ang mga pangako ko. Pero bago lumayo ang babae, tinawag ko siya ulet, para magbigay ng konting payo.

  "Miss!" Lumingon si ate, medyo haggard na sa sobrang excitement, pero nagawa pa niyang pansinin ako. "Miss, importante yan," sabi ko. "Alagaan mo yan ah. Wag mo hayaang masira."

  Hindi ko alam kung anong nakita ni ate sa akin, pero naging siryoso siya bigla at tila parang mabigat na pangako ang lumabas na sagot siya. "Oo. Aalagaan ko ito."

  Nginitian ko nalang siya, at kumaway ng huling beses bago tumalikod sa tindahan at sinimulan ang mahabang paglalakbay pauwi. 

Alam mo yung... bangag? Yung bangag na bonggang bonggang bangag kasi nuknukan ng toxic ang buong linggo, tapos natatakot ka nang marining ang pangalan mo dahil kung hindi utos, sermon ang aabutin mo? Ito yun eh. Sanay naman kami sa toxic eh, pero iba to. Next level talaga. Ayoko nang makarinig pa ng isang KARREN! O RENZ! O kahit KARREN RENZ! mula sa bibig ng kahit na kanino.

Minsan pag sobrang pagod at pikon na ako, gusto ko nalang lamunin na ko ng lupa at mag-teleport sa ibang dimensyon. Sana may beach. Tapos gabi. Tapos madaming stars. Tapos malamig ang buhangin. Tapos ang maririnig mo lang yung paghaplos at paghampas ng alon sa dalampasigan. Tsaka yung ungol ng white lady na pinatay sa may liblib na bahagi ng beach. Ayos. Kumpleto.

Minsan naman, pag pinapatawag na ko sa opisina, tumitili nalang ako sa utak. Mahirap yun, sinasabi ko. Repressed eh. Akalain mo yun, titili ka tapos hangin lang ang lalabas sa bibig mo, pero yung utak mo parang siniritan ng busina ng tren. Yun yun e. Kanina yata nung tinawag ako sa opisina ng heneral, parang sinabunutan ko yung sarili ko sa loob ng 2.5 seconds, tapos pagpasok ko sa pinto ng heneral, ayos na ulet. At nakangiti ako.

Potah, toxic talaga.

Syempre, pag nagreklamo dapat may kapalit din na pasasalamat, dun sa mga taong nagtatanggal ng bad trip sa bawat araw. Nandyan ang mga lecheng kaopisina. Kahit sobrang toxic, at kahit madalas kaming magkapikunan ngayon, hindi pa rin pwedeng hindi tatawa at magku-kwentuhan. Nandyan ang mga kaibigan na aalisin ang init ng ulo mo gamit ang mga pambasag at panlampaso na hindi mo alam kung saan dinadampot ampotah. (Walang batang nagbabasa nito ha. Siguraduhin lang.) Bawal sumimangot eh. Pag nagtoot-toot na ang cellphone, wala na yan. Bawal sumimangot. Salamat sa mga taong yun, kasi malamang kung hindi dahil sa kanila, lalo na sa retarded na keyboard, dun na ko sa presinto dadamputin. Nakakatulong din yung mga tawa at konting kwentuhan na napapagsaluhan. Nandyan ang mga kaibigan since dose (Friends Since 12!) na walang kupas sa pagpapasaya sa akin. Si Mitch na hindi nawawala sa comment wars, si Miko na carry lang sa YM, si Mabik na adik na biglang sumusulpot at nawawala, si Totot na nakikinig sa pagiinarte ko. Ang buddy! Ang buddy na hindi nawawala, kahit gaano pa ka-epal. Ang buddy na nag-alala dahil homicidal na ako kahapon. :D Syempre, ang Kulto, kahit hindi ko na nakikita, nandyan pakalat-kalat sa internet. Kahit konting kwentuhan at comments lang, ok na. Nakakatuwa ding isipin na kahit sobrang pagod at burat at gutom at MAINIT NA ULO MO POTAH, meron pa ring mga tao na hihila at hihila sa iyo pataas.

Tapos na ang linggo, pero hindi pa tapos ang kalbaryo. Malamang sa susunod na mga araw, buratski pa rin ang superhero, pero kaya yan. Ika nga ni buds, 'Fighting!' at ni B, 'Power Hug!'

Sa bawat araw, may higit isang libong bagay para sumimangot.

Pero sa kabila ng isang libong pampaburat, panigurado, meron din namang mga bagay na pwedeng magpangiti sa iyo. Mahirap talagang pansinin tong mga bagay na ito, lalo na para sa akin na sobrang nag-eenjoy maging masungit, pero diba, kung papipiliin ka naman, mas gugustuhin mo nalang ngumiti kaysa sumimangot?

Siguro hindi natin kaya mag-isa. Nandyan naman yung mga tao sa paligid mo di ba? Ikaw ba, napasalamatan mo na ba yung mga taong nagpasaya sa iyo ngayong araw na ito? Ngayon ko lang to naiisip, habang nagiinarte ako dito kay Zero. Parang... 'Oo nga ano!' Diba? Kasi burat ako buong linggo eh. Ngayon, as in, now na now ko lang napapansin na wow, ang daming taong hindi ako pinabayaan ngayon. Hindi man nila alam, natutulungan nila ako, kasi kung wala sila, paktay na naman si Karren.

Yung iba, alam nga talaga... at todo todo ang effort para hindi ako tuluyang maligaw ng landas patungo sa impyero. Yun din. Salamat, mga p're.

Iba sana ang entry eh. Dapat copy-paste ulet.Dapat mandadaya ulet ang balahura. May nakita kasi akong magandang diary entry eh. Pero kasi, kusang lumabas eh. Eto tuloy.

Kanina yata nung nasa jeep ako, may naisip akong pwedeng ipang-blog eh. Yung tipong, dumadaloy na siya sa utak ko, tapos parang halos sinusulat ko na sa utak ko yung mga salita, pero dahil nasa jeep ako, at inaantok ako, sabi ko, mamaya ka na.

Dumating yung mamaya, pero nawala na yung mga salita.

Taeh.

Bakit kaya ganun ano? Pakawalan mo lang sandali, mawawala na. Hindi ko naman masabing yung mga salita yung mailap, kasi ang salita, nandyan yan eh. Siguro ang may tama talaga yung utak ko, kasi hindi makakapit ng maayos sa mga salita eh. Kaya nga bumili ako ng sandamukal na notebook para lang may mapagsulatan ako ng mga lumulutang sa utak ko, pero ako naman tong si pasaway hindi pa rin sinusulat. Ampotah naman talaga. Wala naman sigurong batang nagbabasa ng blog ko diba?

Ampotah kasi eh.

Yung mga salitang yan, lumulutang lang yan sa utak ko, tapos mahahagilap ko. Pero pag pinabayaan ko, hindi ko na alam kung saan pumupunta o lumulubog. Iniisip ko nga, siguro nasa utak ko pa rin, malamang nalulunod lang, malamang nagtatago. Pero kahit anong dive ko minsan, hindi pa rin lumalabas eh. Kaya ayun, pati ako nakalutang nalang, nakatingala sa langit, iniisip kung san na sila napunta. Kasi sayang eh. Sana mabibigyan ko sila ng buhay pag nilagay ko sila sa papel, pero hindi ko nagawa.

Ngayon, kelangan ko lang isulat tong pagdadalamhati na ito, kasi pag hindi, malamang makakalimutan ko na naman ang potah.

Gusto ko lang itanong kung saan kaya napupunta yung mga nawawalang salita? Hindi pa man din ako magaling maghanap. Minsan nasa harap ko na, hindi ko pa nakikita. Kaya pikon sa kin nanay ko pag may pinapahanap siya eh. Kasi mauna maghanap ang bibig ko bago ang mata ko. Mauna ko sabihin 'hindi ko makita' kaysa 'hahanapin ko pa nga uli'.

Pag may nawawala, kanino nga ulet nagdadasal? Kay St. Anthony yata eh. Alam ko kasi parang yun yung nabasa ko noon. Sya yata yung patron ng mga nawawalang gamit eh. Sa totoo lang, kung magiimbentaryo ako, maraming nawawala sa akin eh. Maraming nasisira, maraming naliligaw ng landas, maraming lumalayo. Mapa tao, bagay, hayop, girl, boy, bakla, tomboy, butiki, baboy... jok.

Madaming nawawala eh. Hindi ko na mahanap yung iba. Yung iba naman kusang bumabalik.

Teka, pano ba ko napunta sa mga issue ng nawawala? Ah. Kasi nawawala yung mga salita. Ayun. Pansin ko din, hindi ako masyadong nag-iisip ng kung anong wala ako. Sa totoo lang, maraming bagay ang wala sa akin. May isang bagay pa nga na wala sa akin, na kahit kailan, alam kong hindi na babalik. Pero ngayon lang, habang sinusulat ko itong blog na ito, ngayon lang ako napaisip ng tungkol sa mga bagay na wala ako.

Hindi ko siguro ugali yung magimbentaryo ng kung anong wala.

Ang iniimbentaryo ko kasi, yung kung anong meron.

Diba mas masaya?

Natuto na din kasi ako eh. Naalala ko noon, ang lagi kong panalangin, turuan akong magbigay ng walang hinihintay na kapalit. Kanta yun eh, maganda.

/Panginoon, turuan mo akong maging bukas-palad
turuan mo akong maglinkod sa iyo
na magbigay ng ayon sa nararapat
na walang hinihintay mula sa iyo/

Lagi ko yang kinakanta, kahit sa sarili ko lang. Kasi ayoko ng pakiramdam na magbibigay ako tapos parang may inaantay na kapalit. Dati, lagi ko yang tinuturo sa sarili ko. Yung maging mapagbigay, hindi lang sa materyal na bagay, pati na rin sa oras, sa salita, sa talento... kung anong meron ako.

Kasi... ang daming binibigay sa akin eh. Nung tumanda lang ako, tsaka ko napansin na sobrang pinagpala pala ako. Inimbentaryo ko yung mga bagay na meron ako, tapos potah yan. Ang dami pala. Tapos hindi ko man lang pinahahalagahan. Parang ang gusto ko yata, magbigay din ng kung anong meron ako. Wag lang cash, kasi wala din ako nun, alam mo yun? Tapos, sabi ko, gusto ko, yung hindi ako naghihintay ng kapalit.

Kaakibat na din niyan yung isa ko pang bagong natutunan. Wag mag-expect ng kahit na ano. Wag maghanap. Kasi mahirap yung lagi kang naghahanap. Mahirap yung lagi ka nalang hindi kuntento, laging may kulang. Masakit kasi sa loob, dahil kahit anong hanap mo minsan, hindi napupunuan eh. Para ka lang tuloy retarded, hilung-talelong sa kahahanap ng isang bagay na hindi mo naman alam kung dadating. Natutunan ko din yan, kasi, hindi ako aware noon na lagi pala akong naghahanap. Lagi kong hinahanapan yung mga tao. Nanay ko, utol ko, tatay ko, mga tao sa paligid ko. Parang, hindi naman yata tamang hanapan sila diba? Tsaka parang mas magaan sa loob kung hindi ka naghahanap, kasi pakiramdam mo buo ka.

Pero di ko naman sinasabi na hindi talaga ako naghahanap. Tao rin ako, na minsan, kahit sabihin nating natuto na ako, eh, babanat pa rin. Minsan may mga bagay pa rin na hinahanap-hanap ko, pero ayos lang. Keri naman. Hindi na yung tipong bonggang bongga, na hindi na ko natutuwa sa kung anong meron ako. Tamang balanse ba. Mahirap kasi pag yung puro wala yung hinahanap diba?

Tsaka sabi nga nila, kung hindi ka naghahanap, kusang dadating yan. Kahit ano pa yan.

Totoo naman eh.

Tingnan mo.

Ayan o. Puro salita na pala.

Nawala nga yung kanina, meron namang pumalit. Siguro mas maganda yung mga salita kanina. Dramatic pa eh. Pero ayos na din to. Siguro may saysay naman tong taeng entry na to.

Ayan o. Salita din yan. Kusang dumating. 

Naalala ko, minsan nung naguusap kami sa History class, nabanggit ng prof namin na maraming ugali ng Pinoy ang lumabas pag nakasakay sa jeep. Basta parang ganun yung gusto niyang sabihin. Konti lang yung example na binigay niya, pero sapat na yun para patakbuhin yung malikot kong utak. Marami kang mapapansin eh, tulad nalang ng layout ng jeep. Tipong magtatabi-tabi talaga yung mga tao, magkaharap ang dalawang helera. Mas may contact, kung baga. Hindi tulad ng sa bus, iba iba ng pwesto; kahit sabihin mong magkakasunod, parang lahat kayo nakatingin sa iisang direksyon. E sa jeep, F to F.

Face to face.

Ng bonggang bongga.

Ayun. Nasan na naman ako? Takteng kabaklaan yan o.

Ah, sa jeep.

Nandyan na din yung simpleng aksyon na pag-abot ng bayad kay Mamang Tsuper eh. Hindi na natin masyadong napapansin, pero diba, parang pahiwatig na din yun ng pagbigay ng konting tulong sa taong hindi mo naman kilala? Pag nakakakita ako ng taong hindi nag-aabot ng bayad sa jeep, pakiramdam ko napaka-inutil niya't walang modo. Tulad nalang kahapon eh. Nasa may bandang dulo ako, sa bandang sakayan ng jeep. Yung isang mama, nasa likod na halos ng tsuper. Tapos may sumakay sa gitna naming dalawa. Natural lang naman na yung bagong sakay ay magpaabot sa kanya ng bayad. Eh halos mabali na yung kamay nung ale sa kakaabot sa driver, ni hindi man lang siya tinulungan nung isang pasahero. Nakakapikon ah. Ano ba naman yung iangat mo ng konti yung kilikili mo para iabot sa driver yung bayad ng babae? At bakit ka uupo dyan sa malapit sa driver kung hindi mo trip mag-abot ng bayad? Simpleng bagay, pwede ba!

Ay umiinit ang ulo ko. Kapikon kasi eh. Pakiramdam ko wala kang karapatang sumakay sa jeep kung wala kang interes na magabot ng bayad ng tao. At kung wala naman, dun ka umupo sa pinakadulo. Yung tipong isang swerve lang ng jeep, pwedeng pwede kang tumalsik palabas, leche kang inutil ka.

Simpleng magaabot lang ng bayad, hindi mo pa magawa. Dun ka sa taxi sumakay, leche.

Jeep na din siguro ang transportasyon kung saan nagkakaroon ng pinaka-intimate na body contact ang mga nakasakay. Oy! Pwedeng paki-linis ng utak mo! Walang porno sa jeep! Ang ibig sabihin ko lang, nagkakaroon ng bonggang bonggang body contact, kasi nandyan yung katotohanan na pipilitin ng jeepney driver na pagkasyahin ang sampung pasahero sa upuang siyaman lang.

Tipong, 'Heller, kuya. Tae ka, ikaw kaya umupo dito.'

Contact kung contact eh. Kanina lang, super contact na kami ng katabi ko, sobrang gusto ko talaga siyang itulak ng bonggang bongga kasi alam mo yung basa siya ng pawis? Urong na ko ng urong papalayo sa kanya, kaya lang ang sama na ng tingin ng nasa kanan ko eh. Naiipit na yata siya ng bonggang bongga. Pero kasi. Alam mo yung basa ng pawis yung nasa kaliwa ko? Tapos papasok ako sa school? Sobrang... naiintindihan ko naman na necessary evil ang body contact sa jeep, pero alam mo yung basa sya ng pawis?!

Alam kong medyo sign of 'togetherness' ang makikita mong scenario sa jeep. Pero pwede bang yung ma-eexperience kong together-ness ay yung tipong hindi basa ng pawis?

Affected ako eh. Iba eh. Ibang uri ng contact yun eh.

So umurong ulit ako pakanan. Naisnab na ko ni Ate sa kanan ko. Pero pocha. Sige, sya ang tumabi sa pawising mister! Epal.

So. Contact. Togetherness. Sa loob ng jeepney. Ang sabi dati ng prof ko, parang 'family' daw. Yung idea na isang malaking pamilya ang mga Pinoy, at nakikita ito sa loob ng jeep.

Ang tawag ko dito, lalo na pag basa ng pawis ang katabi mo, 'Hassle. Bonggang bonggang hassle.'

Dalawang obserbasyon lang yan. Siguro may part two pa ito pag ginanahan pa ko. Kasi may bonggang bonggang kwento pa ako tungkol sa pagsakay ng jeep.

Pero sa ngayon, eto muna.

Kasi naman, nandito na ang Friends Since 12, at hindi na ko makapagconcentrate.

Naaalala ko pa nung bata ako, mahilig akong pumirma sa mga autograph book ng kaklase ko. Uso kasi yan ‘pag mga bandang grade 2 o grade 3 ka na. Pag tumungtong ka sa ganyang edad, bigla ka nalang magyayaya sa nanay mong pumunta sa bookstore, para magpabili ng pinaka-bongga, pinaka-makapal, at pinakamaraming tanong na slum book. Kapag meron ka niyan, ‘In’ ka. Kapag wala, ay sorry ka. Swerte mo nalang kung pamirmahin ka ng iba sa slum book nila, kasi ang unspoken na pulitika ng slum book signing ay ‘You sign mine, I sign yours.’

Minsan nga, nakaka-offend pa kapag pinapirma na ang lahat ng kaklase mo, tapos ikaw hindi pa. Kaya ayun, bibili ka ng sarili mong slum book, ikaw ang unang pipirma, at kinabukasan, pasimple mo itong ilalabas sabay tabi sa lintek na babaeng hindi nagpapirma sa iyo. Siya naman ‘tong si tanga, maiinggit sa mas maganda at mas bago mong slum book. Take note. Naka-karton pa. Bigla ka niyang didikitan na tila mag-best friend kayo since birth.

“Uy! Ang ganda naman niyan! Kailan ka bumili?”

“Kahapon lang. Busy kasi si mama kaya hindi kami makapunta ng bookstore agad,” ang iyong kaswal na sagot, pero sa totoo lang, kumakawag na ang kamao mo sa utak mo, at sumisigaw ka na ng malutong na ‘Yes!’.

“Bagong design yan ah!”
    
“Ah, oo.”
   
“Sinong papapirmahin mo dyan?”
   
Bigla mong naisip ang hindi masyadong sikat mong kaklase. “Ah. Si Katrina.”
   
“Ha? Siya? Bakit siya?”
   
Lintek ka, kasi mas nauna mo pa siyang pinapirma kaysa sa akin, e mas sikat ako sa kanya. “Ah, kasi close kami eh.”
   
“Ah, ganon ba?” Tapos kunwari siyang mag-aayos ng palda, lilingon sa buong classroom na tila nagmamanman kung may makakakita, at nung napansin niyang wala… “Gusto mo ako nalang ang unang pumirma dyan? Close din naman tayo diba? Eto o. Pirma ka din sa akin.”
   
Victory.

   
Kung iisipin mo, bata ka palang, nakikipag-labanan ka na para sa social status. Kapag pinapirma ka sa slum book ng pinaka-sikat mong kaklase, aba’y sikat ka na din. Kapag hindi, feeling mo ikaw ang ‘odd-man-out’, kaya maghihiganti ka’t bibili ng slum book na ikaiinggit ng di umano’y sikat mong karibal sa atensyon.

Hindi ko din alam kung bakit ako nakikipagpatayan para sa autograph book noon eh. Alam ko nga marami pa sa mga kaklase ko ang nagkakatampuhan kasi hindi sila pinapirma. Isa siguro ito sa mga phenomenon na hindi ko maiintindihan. Kasi pag tumanda na naman, nawawalan na ng magic yung slum book. Nawawalan din ng ganang pumirma yung mga tao.

Pag bata siguro, parang nandun pa yung kiliti sa idea na nagbibigay ka ng impormasyon sa tao. Naibabahagi mo yung mga bagay-bagay tungkol sa sarili mo na hindi mo naman madalas masabi sa kwentuhan. Ang sarap lang din naman kasi sumagot sa mga tanong eh. Sa loob ng ilang sandaling sumusulat ka sa slum book, pakiramdam mo importante ka, kasi ang daming bagay tungkol sa iyo ang hinihingi. Para kasing ang sarap isipin na interesado sa iyo at sa isusulat mo yung tao; ang sarap isipin na gusto kang makilala nung taong nagpapirma sa iyo sa slum book niya. Nandun na din siguro yung idea na masarap lang talagang sumagot ng mga tanong tungkol sa sarili.

Kahit ngayong matatanda na tayo, pumapatol pa tayo sa mga post na nagtatanong ng mga trip at hindi mo trip, diba?

Lahat naman siguro tayo entitled na magkaroon ng Moment of Narcissism, na kung saan gusto mong magbalandra ng impormasyon tungkol sa sarili mo kahit hindi naman nila hinihingi.

Ganun din siguro pag bata ka. Bukod pa sa social status yan pag nasa elementary ka. Pagandahan ng slum book. Ako nga noon, iniyakan ko pa nanay ko para bilhan ako ng slum book na bonggang bonggang makapal. Ang mga pumirma mga kaklase ko na hindi ko na matandaan kung sino. Pati mga pinsan ko nagpatayan dahil gusto din daw nilang pumirma sa slum book ko. Sikat ako nun eh, kasi ang ganda ng slum book ko. Makapal, hard-cover, ringbound, at glossy yung papel. Samantalang yung iba, parang notebook lang ng Sterling. San ka pa?

Ni isa naman wala akong natandaan sa mga pumirma dun.

Para san ang slum book? Remembrance? Siguro para sa ilang semimental- este- sentimental na tao, tlagang itatago nila yung mga slum book nila para maalala nila yung mga tao. Pero ako... wala talaga akong natandaan. Ni yung mga may-ari ng mga slum book na pinirmahan ko hindi ko na matandaan. Malamang hindi na din nila ako natatandaan diba?

At ang naaalala ko, lagi akong nanggagago pag sumasagot ako sa slum book. Siguro sadyang ugali ko na talaga na hindi magbigay ng impormasyon tungkol sa sarili ko. Lalo na sa mga taong wala akong paki-alam.

    Name: Karren Renz Sena y Paulino (Take note: Double ‘R’ ang ‘Karren’ ko)
    Nickname: Renz, RR, Aki, Macho
    Age: Average life span minus 59 summers
    Address: NPA
    Telephone: 911-1111, 0916-8-7000
    Religion: Catholic
    Sex: Female with overdose of testosterone
    Nationality: ½ Filipino, ¼ Japanese, 1/8 Pomeranian, 1/8 Shih Tzu
    Hobbies: P.E.D.R.O.S. (Playing, Eating, Dreaming, Resting, Overtime, Sleeping – modified nalang yan, kids)
    Motto: Aanhin pa ang bato kung durog na ang kamao.
    Likes: Death and destruction, violence, goth, anime, night sky, sunsets, Hey Arnold, Squidward, gay porn, yaoi,         water, war movies, astronauts, water sports, scuba diving
    Dislikes: Parang ayaw ko yata sa Trolls ngayon
    Who is your crush? Bakit ko sasabihin sa iyo? Close ba tayo?
    Your first kiss? Yung totoo o yung sa pangarap?
    Who is your first love? Bakit ba namemersonal ka na? Kelangan bang isulat ko dito ang buong pangalan ni JLT?
    Describe your first love: Retarded ng bonggang bonggang retarded
    What are your aspirations? Aspirations? Di ba yun yung Ingles ng pawis?
    What are your goals? Goal ko ang matapos ang Final Fantasy VII Crisis Core ng hindi siya natatapos ng bonggang     bongga. Ayaw ko pa siyang matapos kasi pak tapos na, wala nang joy.
    Define ‘Love’: Ang paborito kong sagot dito? "Love is tanga. Nandyan na hindi pa makita. Wala na, hinahabol pa."


    Message to owner:

    Dear Friend,

    J – ust                         I - I
    A – lways                    T - rust
    P – ray                        A - nd
    A – t                           L - ove
    N – ight                       Y – you

       Take care ‘coz I care! Friends Forever tayo ha!

    Your friend,
    Friend

Got this from Pao-pao's blog. I didn't have anything better to do... ok, I do have something better to do, but I'm on my break, so here it goes.

Whatever the heck is this.

***********FOOD-OLOGY***************

What is your salad dressing of choice?
- Caesar, Thousand Islands (o thousand miles? basta may thousand)

What is your favorite sit-down restaurant?
- May restaurant ba na tatayo ka lang?

What food could you eat for 2 weeks straight and not get sick of it?
- RagMANOK! Sira ang diet pag may ragMANOK!

What are your pizza toppings of choice?
- pepperoni, bacon, ham, CHEESE. basta wak gulay.

What do you like to put on your toast?
- madaming madaming madaming cholesterol- este- butter

**********TECHNOLOGY***************

How many television sets are in your house?
- 4 :D

What color of cell phone do you have?
- silver pareho. ay. black yata yung isa.

How many gadgets do you own?
- inventory daw ba. ah. Tomomi (iPod) , Duo (O2), Trowa (Dopod), M-Box (TiVo wanna-be), Hyperion (PSP), Zero aking Mahal (laptop)... shindeh ko na matandaan yung iba!

You don't leave home without what gadget?
- Tomomi, Duo, Trowa

***************BIOLOGY******************

Are you right-handed or left-handed?
- no hands. dyok. right

Have you ever had anything removed from your body?
- ah... ngipin? cavities?

What is the last heavy item you lifted?
- isang malaking sako ng dog food, bago yun nagbuhat yata ako ng TV

Have you ever been knocked unconscious?
- by dysmenorrhea, yes. every month.

************BULLCRAPOLOGY**************

If it were possible, would you want to know the day you are going to die?
- ayaw. gusto ko suspense.

If you could change your name, what would you change it to?
- DANIEL o kaya BOGART. Hahaha! Joke. Ok na Karren. :D

Would you drink an entire bottle of hot sauce for $1000?
- Taasan mo pa ang offer, banker.

************DUMBOLOGY******************

How many pairs of flip flops do you own?
- flip ano? hahaha. dyok. dalawa yata eh.

Last time you had a run-in with the cops?
- AH! Yung nakabangga ako ng Fortuner! Diretso ako sa presinto, tapos gumawa ng statement, tapos pumirma ng maraming papeles! Ang saya, paksyet! Parang arestado ako! Sabi ko pa nga sa pulis, 'Manong, wak mo ko ikulong ha.'

Last person you talked to?
- kateks. yung mentalist

Last person you hugged?
- si buddy yata o si b

**************FAVORITOLOGY****************

Season?
- Christmas

Holiday?
- Christmas!!!

Day of the week?
- saberday at sunday :D

Month?
- October and December!

***********CURRENTOLOGY*****************

Missing someone?
- Miss as in, bad shooter ba ako? Kasi I keep on missing you.

Mood?
- Bored

What are you listening to?
- "Love Bug" by Jo Bros

Watching?
- Astig pala panoorin yung pag-ikot ng elektrik fan pag bored ka.

Worrying about?
- Hakuna Matata to, ano ba.

***************RANDOMOLOGY*****************

First place you went to this morning?
- CR para maligo. Opis pagtapos maligo.

What's the last movie you saw?
- "Blood the Last Vampire" ASTEEG.

Do you smile often?
- Nowadays, yes.

QUESTIONS

1) Do you always answer your phone?
- Yep. Basta hindi ako paktay sa pagtulog. O kaya hindi ko naiwan yung phone kung saan.

2) It's four in the morning and you get a text message, who is it?
- mga lintek. kung hindi si buds, si b. leche tapos hindi na ko makaka-get over. sira ang pagtulog

3) If you could change your eye color what would it be?
- puti! haha. dyok. mas brown pa siguro.

4) What flavor do you add to your drink at Sonic?
- Sonic? Diba cartoons yun?

5) Do you own a digital camera?
- Oo yata eh. Nasan na nga ba yun?

6) Have you ever had a pet fish?
- Hindi akin exactly. May 75-gallon aquarium kami dati, tapos pinalinis sa akin ng nanay ko. Nung unang linggo, pagkatapos ko maglinis, may lumutang na limang Black Moore (breed ng isda). Kasi nakalimutan ko palang ibalik yung regulator o kung anong tawag sa hangin. Nung sumunod na linggo, may lumutang na ilang gold pish. Kasi hindi ko pala nabanlawan ng maayos yung sabon. Bumula yung aquarium. 

7) Favorite Christmas song?
- "Merry Christmas (War is Over), O Holy Night

8) What's on your wish list for your birthday?
- Compilation ng super touching na messages galing sa mga kaibigan ko. Yung parang tipong mamamatay na ko. Kung hindi man yun, ok na isang milyong dolyar.

9) Can you do push ups?
- Konti lang.

10) Can you do a chin up?
- Tae ka ba?

11) Does the future make you nervous or excited?
- Ayos lang. Eksayted. Pero mas gusto ko yung 'present'. :D

12) Do you have any saved texts?
- AY POTA. 2,551 texts messages. Galing ng Trowa ko eh, kahit ilang messages kayang itago.

13) Ever been in a car wreck?
- Hindi naman mashadong wreck. Tae. Konting wreck lang. Basag lang yung side mirror. Tapos three years ago, wasak yung pintuan sa driver's seat. Ako may kasalanan pareho.

14) Do you have an accent?
- Kung kinakailangang magkaroon, nagkakaroon.

15) What is the last song to make you cry?
- "Us Against the World," Westlife

16) Plans tonight?
- Wala naman. Pwede akong kidnapin.

17) Have you ever felt like you hit rock bottom?
- YES. Lagi. Pero akyat ulet. :D Ganun ang buhay eh.

18) Name 3 things you bought in the last week
- shoes (once a year lang yan), book, food

19) Have you ever been given roses?
- Yep. Green pa nga eh. Peborit color ko. Kaya lang di ako natuwa.

20) Current worry?
- Ah.. trabaho siguro. Pero Hakuna Matata pa rin!

21) Current hate right now?
-Troll. Pero negotiable yan.

22) Met someone who changed your life?
- Lahat naman eh. Tama si Pao-pao. Lahat ng tao napapabago ka. Yung pinakabago kong kaibigan, ginawa akong sintu-sinto na laging nakangiti kahit walang rason.

23) How did you bring in the New Year!
- Food trip, paputok galore.

24) What song represents you?
- Hindi ko alam eh.. dati meron. Siguro... ah... "Rebel Heart," The Corrs, tsaka "Fearless," Taylor Swift

25) Name three people who might complete this?
- Shindeh ko alam!

26) What were you doing at 12 AM last night?
- writing, reading old stuff

27) What was the first thing you thought of when you woke up?
- "Pota. Ang aga pa. Gusto ko pang matulog."

Written with blood, sweat and tears, for the twenty beautiful friends I've made in college.
You guys were mad because this hasn't reached print, but it doesn't matter to me. What matters is that this will reach you, and all the other people who'd read this.

All the other people who want something so bad.

All the other people who are struggling to do what they want to do most.

This is for you.

----------
Ang Pakikipagsapalaran ng (Wanna-be) Makatang si Kristina
Ni Karren Renz Seña

I. Balakin

Gusto ko sanang maging makata.

Yung tumula ba. Parang ang sarap kasing bumuo ng isang maikling talain na naglalaman ng isang buong mundo. Hindi man yung mundong sumasaklob sa buong sangkatauhan, at least, yung mundo para sa iyo, ayon sa sandaling iyon -
Yung sandaling gusto mong ibalot sa init ng palad mo, pagkatapos, itatago mo ito sa bulsa ng diwa mo, para maaari mo itong balik-balikan kailan mo man gustuhin. Ito yung sandaling nagmimistulang isang alitaptap na kay hirap huliin; unti-unting lumilipad papalayo sa iyo, magiging isang tuldok, hanggang sa tuluyan na itong mawawala sa iyong paningin. Gusto mong hulihin yung alitaptap, pero butas yung net mo. Ang naiwan lang sa iyo ay yung alaala ng munting liwanag.

At ang liwanag na ito ang mag-uudyok sa iyo na bumuo ng isang panibagong mundo.

Handa na akong sumubok ulit. Mag-isa lang ako dahil nagsipaglayasan ang buong pamilya ko para mag-contribute sa sales ng pinakabagong vampire chick flick galling sa Hollywood. Pagkakataon ko na ito, dahil tahimik ang buong kabahayan. Ang tanging naririnig ko lang ay ang pagtiktik ng mga kabarkada kong butiki at ang pagrakatak ng bulok kong electric fan. Medyo distracting, pero mas maayos na ‘yon kaysa sa ratatatat ng bunganga ng nanay ko.


Gusto ko sanang maging makata, pero hindi ko yata kaya, kasi jologs ako. Malamang, pag naririnig ako ng isa sa mga kaklase ko sa Creative Writing, ang isasagot nun sa akin (bago nila palubagin ang aking loob, at patibayin ang aking pagasa) ay,

'Jologs like what?'

Kapag kasi nagbasa ka ng isang tulang nasobrahan sa salitang pang-uri, para ka na ring dumungaw sa malaking bintana, kung saan ang tanging makikita mo lang ay isang hardin na nasobrahan sa araw at pinagkaitan ng biyaya ng tubig: mga punong tuluyan nang hiniwalayan ng kani-kanilang dahon, lupang singtigas ng granita at semento, at mga sangang parang naglulutungang chicharon kapag tinapakan. Walang halimuyak ng bulaklak, walang halik ng malambing na hangin. Ang tanging kulay lang ay ang tuyot na lupa. Isang imahe na hindi kailanman mapupunan ang pangangailangan ng kaluluwang uhaw sa kulay at buhay.
 
Sa klase ng Creative Writing, ang pagsulat ng labis na salitang pang-uri ay katumbas ng pagtawid sa gitna ng highway. Kulang nalang ay patawan ka ng multa o parusa. Para ding MMDA ang mga kaklase ko, dahil sa sobrang dami ng interogasyong pag nahuli ka: sabihin mong ‘beautiful’, ang ititira sa iyo sa creative writing class, eh, 'Beautiful like what?'. Wala kang lusot. Bawal magpaliwanag. Sa halip nga lang na lisensya ang kukumpiskahin sa iyo, kumpiskado ang limitadong imahe’t salita ng utak ko. Lahat ng pang-uri ay kailangan mong hanapan ng isang imahe na kakatawan sa salitang ito. Hindi ka ba naman mabaliw sa kakagawa nun. Ako pa, eh ang bokabularyo ko ay hindi pa yata sapat para punuan ang kahit na tatlong saknong ng isang pambatang tula. Aysus. Konting recitation nga lang, para na akong tatlong-taong gulang na batang hindi makapagsalita ng diretso, paano pa ako magiging makata?

So, Jologs.

Jologs like pink laces and ruffles sewn on the neckline of an apple green long-sleeved blouse? Jologs like a girl standing in front of the room, performing the Running Man, whilst singing 'Papa Don't Preach' at the top of her lungs? Jologs like -

Jologs like -

Polka-dotted pink and periwinkle pants? Like an Itsy-bitsy, teeny-weeny, yellow polka dot bikini?

Ewan. Basta jologs ako. Di ako makapagsulat.

II. Kontemplasyon

Paano bang maging makata? Minsan sa isang usapan, nasabi ng isa kong kaibigan na miyembro ng Kaluwalhatian Writers' Guild ang tungkol sa pagpapapunta sa kanila ng instruktor nila sa Manila Bay. Maghanap daw ng metaphor. Nabad-trip daw siya nun. Medyo nakaka-inis nga, kasi hindi mo naman kailangan piliting hanapin ang metaphor. At hindi mo din kailangang mag-assign ng mga estudyanteng maghanap ng metaphor na dapat ay kusang dumadapo sa diwa ng isang makata. Parang sikat ng araw ang metaphor, at ikaw, ay hamak na isang pirasong dahon lamang. Kailan bang sapilitang hinanap at hinaltak ng dahon ang sinag ng araw? Nandon lamang sila, kasama ang iba pang dahon, naghihintay na itulak ng mga liyab ang anumang kadiliman na bumabalot sa kanilang kapaligiran.

Pero ano kaya kung gawin ko yun? Desperado na din kasi ako. Baka naman pag ginawa ko yun, mahuli ko na ang duwendeng nagtatago ng kapangyarihan kong tumula. Malay ko din, baka mamaya, makagawa ako ng tula tungkol sa 'different races of men' - at ang metaphor na gagamitin ko dito ay ang iba’t ibang kulay ng buhangin sa magkakaibang parte ng dalampasigan.

Para akong tanga dito (Tanga like myself during that time when I walked out of my house with my striped green and white shirt worn inside out, and realized it only when I got back from the mall?) nakatitig sa harap ng laptop, pinapanood ang pagkindat sa akin ng isang patayong itim na linya. Hindi mapalitan ng titik ang linyang itim. Parang nang-aasar pa nga, pinapamukha pa sa akin kung gaano kalinis at kaputi ang screen ng laptop ko, parang yung answer sheet na kumikinang sa harapan ko nung tinanong ako kung magkano ang babayarang tax ni Mr. Lapida, kung siya ay isang empleyado ng SSS, single, ngunit may tatlong anak at apat na kapatid. Kainis ‘tong itim na linya. Lalong idinidiin ang kawalan ng mga titik na naglalahad ng nasasaloobin ko.

Hindi ko na yata magagawang sumulat ng ni isang matinong tula - ang tula na binubuo ng mga salita, mga salitang bumubuo ng imahe, mga imaheng magpapakita ng pangarap ng isang puso, isang pusong walang ninais kundi ang balutin ang mundo sa kanyang nakalahad na palad. Paano ba kasing sasabihin na tula ang sinulat mo? Paano ba kasing magsalita ng hindi ka gumagamit ng adjectives, gayong ang diksyunaryo ay isang alkansya ng mga salitang pangkilatis at pang-uri sa iba pang mga salita?

Parang paggawa ng damit ang pagtula kung ganon. Kailangan mo munang piliin at batikusin ang mga tela at materyales na bubuo sa inaasam mong damit. Hindi ka lang basta-basta mag-tatatahi ng mga tela; ang kalalabasan nito ay isang basahang yari sa tagpi-tagping retaso. Walang katuturan bilang damit, at mainam lang itong pamahid sa mga alikabok at dumi. Kailangan alam mo kung saan itatahi ang bawat salita, para mabuo mo ang siyang obra maglalahad ng iyong puso, damdamin, at kaisipan.

Pero parang ang labo naman yata nito. Paano kung hindi ako marunong pumili ng nararapat na tela, o sa pagtula, nararapat na salita? Paano kung hindi ako kasinggaling ni Shakespeare na kahit ilang henerasyon na ang nakalilipas, eh parang diyos ng literatura kung tratuhin? Paano kung hindi ako marunong pumili ng mga salitang nilabhan, sinabunan, pinabanguhan at sinabuyan ng kulay? Ang pagtula ba kung ganon ay isa na lamang matayog na bituing di ko kayang abutin kahit anong paglipad ko?

Ang dami kong theories na nabasa tungkol sa pagtula, pero bakit hindi ko pa rin kayang sumulat? Para saan pa’t nagging estudyante ako ng sining at panitik?

Ika nga sa ingles: What makes a poet?

(Naks, Kristina. Angsty ka!)

(Angsty like what?)

Ehe. Angsty like a little girl left standing in the rain for four hours, waiting for a father that disappeared somewhere down the street, and would never come back?

Aysus.

III. Tangka

Pagod na akong mag-isip. Pagod na akong magtangkang tumula. Pakiramdam ko parang wi-nashing machine yung utak ko, paikot-ikot sa isang makitid na ispasyo, nilunod sa bula kaya't lahat ng matitinong kaisipan ay dumulas papalayo sa akin. At hindi lang yun. Para pa kong inispin-dry matapos sabunin, biglang parang natuyot ang utak ko, wala nang maikatas. Hala, sampay ko na kaya para lumutong na din sa ilalim ng araw ang utak ko?

Wala na naman akong natapos ngayon. Pero hala. Sige.Isang tangka bago ako sumuko sa halina ng mundo ng mga panaginip. Isang huling tangka, bago ako sumukob sa mga kumot na babalto sa aking katawan; mga proteksyon laban sa talas ng hangin ng Nobyembre.

Heto ang magandang inspirasyon. Isang larawan ng malaking alon na nagmistulang apoy dahil sa pagtama ng sinag ng palubog na araw, isang along nagtangkang abutin ang langit, ngunit tinapon muli ng mapaghiganting hangin pabalik sa dagat nitong pinanggalingan. Ang sayaw ng hangin at tubig, ang pakikpaglaro ng mga liyab ng araw, at ang paglalakad ng mga nagkakapalang ulap ay habambuhay na hinuli at sinaklob sa apat na sulok ng litrato. Sa tuwing makikita ko ito, parang lobo ang dibdib ko, na pilit binobombahan ng mga imahe’t impresyon na hindi ko man lang mailabas. Pakiramdam ko, lilipad ako sa langit, at makakabalik lamang kapag unti-unti nang sumingaw ang lahat ng hangin sa aking katawan. Bandang huli, para nalang akong kulubot na goma. Pagod sa kalilipad, pero wala namang pinatunguhan.

Panahon na para kumaripas ang mga daliri ko sa ibabaw ng keyboard. Panahon na para ako’y magtangkang tumula.

O, ayan. Ano ulet yung sinabi sa pelikula ni Robin Williams na kung saan naging teacher siya ng mga estudyanteng nagpupumilit ding maging makata ? Ah. Tumingin daw sa mundo mula sa ibang perspektibo. Katulad din yan nung sinabi isa pang reading sa Lit; sabi 'defamiliarize' daw . Parang titingnan mo yung mga bagay gamit ang mga matang hindi pa nakakita; parang unang beses mo palang ito nabanaagan, kahit ito ay isang bagay na maraming beses mo nang napagmasdan. Kadalasan, may makikita kang mga bagay na hindi nakikita ng iba. Hindi maligno, hindi multo, pero isang espesyal na bagay na ikaw lang ang nakapansin.

Magaling ako dyan.

Ayan o. Parang apoy yung alon. Kasi may mga parteng maninipis, may parteng buo ang kulay nito. Iba't ibang shade din, depende sa tama ng araw. Tapos parang nagwawala, parang liyab.

Nagmistulang apoy ang tubig

Teka. Diretsahan naman yata yan.

Ang tubig ay nagmistulang apoy na
lumiliyab tuwing ang araw ay unti-unting
nagtatago sa likod ng karagatan.

Yan. Yan ang jologs.

Trying hard masyado. Pilit na pilit. Halatang piniga ang utak para sa mga imahe. Hindi dapat ganon ang tula diba? Dapat makatotohanan - sinulat dahil yun ang pahiwatig ng diwa't damdamin, at tutulong lamang ang isip kapag tapos na ang puso. Hindi dapat ito nag-papaimpress.

Ayokong magpa-impress. Gusto ko lang tumula kasi sasabog na ang dibdib ko sa sobrang daming salita't imahe na hindi ko naman masulat. Huwag magpumilit. Hinga ng malalim. Pakawalan ang kapit ng utak. Paliparin ang diwa.
 
Isang tingin uli sa larawan: Alon, parang apoy, dapit-hapon.

Pero kailan ba nagiging apoy ang tubig?

Aha.

Kapag ang hangin ay nawiling makipagharutan sa mga sumasayaw na alon habang ang mga liyab ng araw ay nakikipag-takipsilim na mga dumadaang ulap.

Parang dapit-hapon sa dalampasigan ng Batangas.

O tapos? Susmaryosep. Pinalipad nga ang diwa. Pero ano daw sabi niya?

Ayoko na. Suko na ko. Ayan na't naabutan na ako ng tilaok ng mga manok. Maya-maya't kakainin na naman ng liwanag ang dilim, at eto ako, inabot na naman ng umaga sa kakapilit sa sarili kong sumulat ng matinong tula. Kahit isa lang. Please?

Pero suko na ko muna. Bukas (mamaya), aayusin ko lahat ng tinangka kong sulatin dito. Baka may mabuo din akong matino. Sa ngayon, matutulog muna ako. Bukas na ulit ako mangangarap. Pupunta na ‘ko sa Manila Bay, at maghahanap ng metaphor.

Para sa 4LIT Batch 2006 – ang dalawampung Kristina ng buhay ko.

I suppose coming face to face with something that threatens your mortality calls for a shift in perspective. Maybe not right after, but somewhere along the way, you realize that you're starting to see things in a different light. You begin to pay more attention to details-

The faint crinkle in your mother's eyes when she smiles,
The flickering lamp post on the street when you go home,
The yellow dots on pink flowers,
A small green bug that doesn't look anything like the ones you've seen before-

Small, minute details.

Like sunsets in the afternoons,
The way your best friend gains weight... slowly but surely;
The tick in your sister's eye when you send her out on an errand;
And the way your mother's best friend holds on to her tummy when she laughs out loud.

You begin to notice things, and you begin to watch for more. So maybe you don't pay attention to the more important details, like what your client has asked you to do, or what the last phone call was about, but you pay attention nonetheless, to things you haven't quite noticed before.

You begin to live in the moment. You begin to do things nobody'd ever catch you dead doing.

Like wearing a red dress and going to a bar for a friend's birthday party;
Saying 'I love you' to your best friend everyday, something you do not often do in the years you were together;
Putting on make up and dressing up for a pictorial that your sisters want you to participate in;
Being more honest with what you feel, what you want, what you don't want; being more forthright with the things you think about.

You also begin to realize that life may not always give you what you want right away, but you can make the most of what you currently have. You realize that life is not a race, but rather a long journey. You meet people along the way, you learn new things, you share things, you share feelings, you share your life.

You learn to let go, in order to move on.

You learn to lose, in order to gain.

You learn to slow down, in order to savor.

You learn to stop, in order to observe.

You learn to share. To love. To give. To care.

Do I sound like a dying cancer patient? Gie told me I sounded like one when I told her about how I discarded the future in exchange for today. I told her that it doesn't matter whether or not I reach my dream- it is my journey towards that dream that truly counts. What truly matters to me now is not the glory that my dream would give me.

What matters is the blood that pours out of every wound I get,
The sweat that drips down my back for every uphill climb,
The people I'd meet who'd either drag me down or help me up,
The things I learn as I walk along the way.

Once, not so long ago, I used to dream for that one moment in time. My moment, where the dream I've been longing for would finally be held in the palm of my hands. I want that shining moment where the world would come to know who I am and what I've done. I wanted that moment so bad, that I forgot the other thousand moments that would have brought me the same amount of  happiness, instead of an endless yearning for a moment that was yet to come.

Oh, I still want that moment. But I'm not rushing towards it anymore. I have all the time in the world. You guys were the ones who told me that I'm still young, and that I may yet hold that printed book in my hands. I may yet sign autographs, or go on grand tours. Or I may just continue to write silently in blogs, pouring out words and thoughts without ever having them published. I may yet continue this double life I have in the name of writing, where one persona enjoys a small niche in the internet, while the real one, with the real name, wallows in the sea of literary obscurity.

It doesn't matter. I know what I want, and I know where I kept my dreams. Either I get to them, or I don't, it doesn't matter anymore. What matters is that I'm working my ass of to get there, and that I'm enjoying the journey every step of the way.

Inabot ako ng mga thirty minutes kung saang lenggwahe ko ito isusulat. Naisip ko kasi sobrang effort pag English, kaya barubalan nalang ng bonggang bongga. Effort pa mag-Ingles, hindi din bagay sa mood ko, kaya eto nalang. Barubalan to the maximum level.

Pero bago ako magsimula, gusto ko lang magreklamo dahil ang tabang ng Lucky Me Supreme La Paz Bachoy ko. Bakit ang daming nilagay na tubig ni Jane? Hindi ko ma-feel ang pagmamahal! Hindi ko ma-feel ang Bachoy!

Yun lang.

Tatlong taon na ko sa trabaho ko, pero hanggang ngayon, ni kalahati ng puso ko hindi ko pa maibigay sa trabaho ko. Malaki-laki din responsibilidad ko. Kung hindi ako kikilos, humigit kumulang sikwentang pamilyadong tao ang magugutom. Yan ang unang unang lesson na binigay sa akin ng mama ko. Na ang kompanya namin, hindi lang itinayo para sa amin. Para din yan sa mga taong umaasa sa trabahong binibigay namin sa kanila. Para din yan sa mga pamilya nila. O diba, san ka pa.

Naiintindihan ko naman yun eh. Ang hindi ko maintindihan yung gwakananginang ugali ko. Simula pagkabata ko, pinipili ko talaga yung mga bagay na gagalingan ko. Sa trabahong bahay palang eh. Alam mo yung ugali ng mga inutil na bata na pagnagwawalis, imbis na salukin yung dumi, itatago nalang sa ilalim ng carpet o kaya sa ilalim ng sofa? Ako yun. Tapos yung kwarto ko laging parang dinadaanan ng delubyo. Magulo, daig pa kwarto ng lalaki. Sa isang sulok nakatambak yung daan-daang libro. Tapos sa isang sulok yung mesa ko na hindi mo maintindihan kung work area ba ng inhinyero o ng writer o ng computer programmer o ng rakista. Tapos may gitara pa sa likod ng pinto na ilang taon nang hindi natotono't nagagalaw. May tv ako sa kwarto, pero pag pinahid mo kamay mo, itim agad daliri mo sa kapal ng alikabok. Kalat-kalat din yung mga CD ko tsaka DVD, tsaka yung mga gadgets na hindi mo alam kung para saan ba. Sinukuan nalang ako ng nanay ko eh.

(Ang tabang talaga ng sabaw, pocha.)

Sa school din. Tingnan nalang ang grades eh. Alam niyo bang pumasa lang ako sa Chemistry dahil 'mabait' daw ako? Ganito yun eh.

Karren (siryoso, repentant, mabait): Madam, gusto ko lang po malaman kung makakapasa ako sa Chem? Lagot po ako sa nanay ko pag bumagsak ako. Tapos kailangan ko din po pumasa kasi maga-apply po sana ako bilang officer.

Madam (sabay akbay): Ok lang yun, Karren. Mabait ka naman eh.

Karren (tameme, natanga ng ilang seconds): Ha? (Sabay bawi) Ay. Tenkyu po, Madam.

Nung college din. Mga gen subjects, binalasubas ko lang. Pero pag gusto ko, malamang kung may grade pang mas tataas sa uno, yun na grade ko.

Pagdating sa mga bagay na gusto ko, todo effort binibigay ko. Kung kaya ko lang ibigay ang buong puso't kaluluwa ko, ibibigay ko. Thesis, college, pagiging presidente ng Lit... lahat yan, pinagtuunan ko ng pansin. Pero pag ayaw ko, kahit magmakaawa ka sa akin, tingnan ko lang kung gawin ko ng matino yan.

Dumating sa punto na inisip ko, kung wala ang pagsusulat ko, wala na si Karren. Pagsusulat ko nalang yung nagdikta ng pagkatao ko. Pag inalis mo sa akin yun, malamang sa basurahan nalang ako dadamputin ng Pilipinas. Dumating sa punto na ito nalang yung pinanghahawakan ko, at ito nalang yung gusto kong gawin bawat sandali ng bawat araw. Pagsusulat at pagbabasa. Panitikan. Literature. Wala nang iba.

Tapos ito. Bigla akong itatapon ng tadhana sa kompanya ng nanay ko.

Parang ganito yan eh.

Para akong MVP volleyball player na biglang ninenok sa court ng mga aliens, tapos biglang dinispatcha sa baseball field. Binigyan ng baseball bat, tinapik sa likod, tapos iniwan nalang basta basta. Ibang mundo, ibang laro. Ibang rules, ibang mechanics. Parang... heller. Anong gagawin ko dito?

Ano nga ba ang gagawin? Magmaktol at hanapin ulet ang volleyball court, o alamin ang laro ng baseball para matuto kang makipagsabayan?

Sinubukan ko naman alamin yung baseball eh. Marunong na ko, kahit konti. Kala ko ok na yun. Hindi pala sapat yung alam mo yung rules. Kulang pala yun, kasi yung puso ko, gusto pa ring maglaro ng volleyball. Yun yung pakiramdam ko ngayon. Habang hawak-hawak ko yung baseball bat, habang tumatakbo ako sa field, nandun yung puso at isipan ko sa volleyball court.

Puro tuloy ako penalty dito. Puro time-out. Puro nalang kapalpakan. Lalo ko tuloy hinahanap yung sarili kong court, kung saan ako naghahari. Dun sana ako, kung saan yung bawat spike, bawat block, bawat serve, tumatatak sa utak at puso ng manonood. Dun ako kung saan lahat ng coach mahal ako. Dun ako kung saan kahit nagkamali ako, alam kong ayos lang kasi alam ko naman kung pano bumawi. Nami-miss ko na talaga yung volleyball court.

Kahit sabihin pa nating pinapayagan ako ng baseball coach kong magvolleyball paminsan-minsan, iba pa rin eh. Wala ako sa court. Naiintindihan niyo ba yun?

Ha? Hindi? Ah ok lang. Ako din hindi ko maintindihan eh. Lam niyo kung bakit? Kasi hindi ko din maintindihan kung bakit biglang umalat na yung sabaw nung Batchoy. Siguro kasi hindi ko hinalo kanina.

Nasan na ba ko?

Ah.

Dun.

Medyo masama araw ko kanina. Parang lahat yata ng kakulangan ko sa opisina hinahanting ako, kaya sunod-sunod ang sermon mula sa iba't ibang tao. Umiinit na din ulo ko kasi hindi pa umiinit pwet ko sa upuan ko, may tatawag na naman sa pangalan ko. Umiinit na nga ulo ko sa mga sermon, umiinit pa ulo ko sa sarili kong kapalpakan. Kung di lang dahil sa Vitamin B, malamang marami na kong pinatulan at sinungitan. Effective, pare. Hindi matuloy tuloy ang pageemote ko ng bonggang bongga.

Kanina, siguro pang forty-seven million times na kong nasermonan ng nanay ko. Bawat araw may sinasabi yan, bawat oras may hinahanap. Hindi ko din sya masisisi eh. Hindi naman tyrant ang nanay ko. Sa katunayan, wala na kong makitang mas mabait pang boss dyan. Marami akong naririnig na kwento. Iba ang nanay ko. Mas mabagsik pa ko dyan eh. Ang nanay ko, mahal ang trabaho niya, at mahal ang mga tao niya. Pag nakikita ko siyang subsob sa trabaho, nahihiya nalang ako kasi hindi ko masuklian yung dedication niya eh. Hindi lang kaming magkakapatid ang pinapakain niya. Hindi lang kami ang pamilyang binubuhay niya. Pero kaya niya. O san ka pa?

Bakit hindi ko siya masuklian, kahit konti?

Sabi niya kanina, bakit pag propesor ko ang humiling, kulang nalang lagyan ko ng ribbon yung folder ng papel para lang sumaya sila. Bakit pag siya humiling mga pitumpu't pitong mura muna ang aabutin bago ko magawa yung pinapagawa niya?

May mali talaga sa akin eh.

Yun yung susubukan kong ayusin ngayon. Unti-unti. Dalawampu't tatlong taon ng masamang paguugali, susubukan kong baguhin. Ang excellence daw, sabi ng nanay ko, walang pinipili. Naiintindihan ko yun. Susubukan kong gawin ng maayos hindi lang yung mga bagay na gusto kong gawin, kundi pati na din yung mga bagay na kailangan kong gawin. Mahirap yun, kasi habit ang titibagin eh. Parang complete 180 ang ikot ng mundo nyan. Syet, ibig sabihin din nun magiisip na ko. Ayoko pa man ding gumamit ng utak, kasi masakit sa ulo. Di bale na. May bukas pa.

Dito muna ko sa baseball field. Aayusin ko muna yung laro ko dito, bago ako bumalik sa volleyball court ko. At least, kahit umalis ako dito, alam kong kahit minsan eh nakapag-MVP din ako dito. Alam kong madami akong natulungan, at napabuti ko pa yung sarili ko. Self-improvement nalang eh.

Nandyan lang ang volleyball court. Malamang pagbalik ko iba na yung players, pero tingin ko, pag mahal mo yung ginagawa mo, kahit ilang taon kang hindi naglaro, babalik at babalik pa rin sa iyo yung pulso mo sa laro.

At titigil na din ako kasi malamig na yung sabaw ko. 

Have you ever tried to talk to nature? I don't often do that, but earlier this afternoon I found myself having a rather serious one-on-one with Mother Nature.

I've been wanting to run since last week, and finally this afternoon I was able to get out of the house to jog in UP. Half-past four found me walking towards the oblation, looking up at the heavy clouds rolling by. Without paying any heed to the onlookers, I tried to do a little sun dance, because crap, I really wanted to run.

I wasn't even ten paces away from the starting line when pain blossomed in my stomach like you wouldn't believe. It felt like something sucker-punched me in the gut. I swear I almost doubled over from the pain. The other joggers looked as if they wanted to demand for me to stop, while some just plain looked at me like I was stupid. Lesson learned: do not jog in the afternoon. Jog in the mornings, on an empty stomach.

Anyway, I was walking through my first lap when the sky opened up and washed away today's filth with the rain. I had to walk to the nearest shelter, and so late in the afternoon found me watching the rain while writing in my mini-laptop. I took the time to sit down and watch as Mother Nature did her thing.

It was beautiful. The sights and sounds are worth having my jog screwed over.

There's the thick smell of rain-drenched grass and wet earth,
the pitter-patter of the rain against the steel roof of the shed.
Lightning striking through the gray skies,
Thunder rolling across the heavy clouds.

In the distance I hear laughter coming from a group, as they too waited for the rain to stop.
I saw two men playing tennis in the rain, and wondered, for a short moment, how it would feel to run after a small green ball across the wet, slippery court.
There was an old car parked across the street, its driver talking in the phone with wild, angry gestures.
I hear the faint sound of my music through the dangling earphones of my iPod.

And the words kept flowing. Like the rain. Like the laughter. Like the gestures. Like the music.

And then slept came over me, and I had to lie down and heed its summons. Yes, right there in the shed.

I'd have played and walked in the rain, if it weren't for the iPod strapped to my arm and the phones lodged in the compartment of my supercargo pants. A little rain wouldn't hurt me, but it would damage my babies badly. So I wasn't able to run today, but I was able to at least appreciate things that I normally take for granted.

I was also able to talk with Mother Nature today.

Her message for me today: "Don't try to get out to run when you see dark clouds hovering in the sky. The power of your mind and your sun dance don't hold a candle to the power of my forces. Stop pushing your luck and go home."

And so, properly chastised, my sole reply was, "Ok."

And I went back home. Dripping wet, but a bit happier, nonetheless.

Superstar: Eto na ang pagbabalik! Ako ang magre-represent ng mga taong nagaabang sa'yo. Wag mo kaming biguin.
Superhero: TAE. Wala namang naghahanap sa akin, kelangan ba akong madaliin.
Superstar: E wala ka rin namang hinihintay eh. Kailangan mo bang tumigil?
Superhero: Ah syet.

WAPAK. BASAG. Walang masabi ang Superhero. Nilampaso ng Superstar.

Siguro mga tatlo't kalahating segundo nakatingin ang Superhero- na ngayon ay babansagan kong SH dahil mahaba masyado ang Superhero- sa IM bago nakasagot. At matapos ang paguusap ni SH at ni SS (Superstar), mga tatlumpung minuto pang pinaulit-ulit ni SH ang pagbabasa ng mga linyang nakatala sa taas.

/E wala ka rin namang hinihintay. Kailangan mo bang tumigil?/

Bakit nga ba tumigil si SH? Ano ang hinihintay niya? Sino ang hinihintay niya? Malamang ang isasagot ng inutil na SH ay, 'mga salita', kasi hindi siya pinupuntahan. Pero lumang palusot na yan eh. Alam naman niyang hindi salita ang pupunta sa kanya, kasi siya ang may kapangyarihang gumamit ng salita. Kahit gaano katiting lang yang kapangyarihan na yan, kapangyarihan pa rin yan.

Bakit nga ba tumigil si SH? Siguro kasi naadik sa pagbabasa, at masyadong nabighani sa salita ng iba. Naudlot tuloy yung mga sarili niyang salita, kasi parang... bakit pa siya magsasalita, kung ang daming tao na ang nagsasalita ng mas maigi pa sa pagsasalita niya?

Siguro din kasi, nawalan ng sapat na lakas para maglaslas at magbukas ng sugat na matagal nang nahilom. Kasi naniniwala si SH na hindi makakapagsulat kung walang dugong dumadanak. Yung dugong yun yung magbabalik ng lahat ng alaala, lahat ng pasakit, lahat ng luha, lahat ng pighati. Yung dugong yun ang itatapon sa papel. Siguro tinamad si SH na magbuklat ng sugat at maghalungkat ng mga alaala. Nawalan ng gana si SH na mag-effort, kasi mahaba pa naman ang buhay niya eh. Bakit magmamadali?

Oo nga. Tama. Hindi dapat magmadali kasi pag nagmadali ng bonggang bongga, maaaring makalimutang namnamin ang bawat sandali.

Pero hindi din ibig sabihin nun na tumigil ng todo at magtamad-tamaran. Kasi nga naman, ang sabi ng matatalino, ang pangarap, mananatiling pangarap lang hangga't hindi ka gumigising. Dati gumising na si SH kaya lang tinamad ulet kaya natulog ulit. Ngayon, nagising na naman, kasi tinabla ng Superstar- este- ni SS.

/E wala ka rin namang hinihintay. Kailangan mo bang tumigil?/

Kelangan nga ba? Siguro, kailangan, kahit sandali. Kailangan tumigil para makapag-power up. Para makapag-nilaynilay. Para makipagligawan sa mga salita. Pero hindi yung tigil ng bonggang bongga. Dun ako magaling eh. Tamad ang Superhero.

Minsan pang sinabi ni SH sa bespren niyang Bochog na nawawala ngayong gabi, 'Sa Japan, buds. Dun magsisimula ang lahat. Pag punta ko dun, malamang makakahinga na ko ng maayos. Makakapagsulat na ko.'

Epal. Bakit kailangan pang hintayin pumunta sa Japan bago magsulat? Mga pakulo ng Superhero eh, may pagkatanga din. E kahit kalokohan lang isulat, basta pag ginanahan, magsulat.

/E wala ka rin namang hinihintay. Kailangan mo bang tumigil?/

Magic! Nawala ang magic! Nawalan ng gana! Nawala ang mga salita! Wapak! na palusot yan. E sintusinto ka pala eh. Kung walang magic bakit hindi ka gumawa ng sarili mong magic? Writer's Block ba? Taeng writers' block yan, abutin daw ba ng ilang taon.

Kung may block, bakit hindi tibagin.

(Kasi mahirap.)

Walang hirap hirap!

(Tae, mahirap talaga.)

Eh diba sabi mo Superhero ka!

(Oo nga. Superhero nga. Baliw na din kasi kinakausap ang sarili.)

Eto tuloy ang SH, nagsusulat ulit, para sa kinabukasan ng bayan- este- para sa pangarap. Bahala na si Batman. Basta ang usapan, kada alas diyes ng gabi, magsusulat. Parang 3-O'Clock habit lang eh. Eps. Mga banat talaga ni B o.

Siya, siya. Ayan na. Unang banat na to. Tutuloy-tuloy na, kahit hindi man lumabas dito, basta. Nagsusulat si SH tuwing 10:00 ng gabi. Kahit isang talata, isang pangungusap, isang parirala (galalim, syet!), basta may lalabas sa bolpen ni SH.

Hoki? Huki.

Pinapasabi nga pala ng Superhero sa Superstar, salamat. :D

Siguro mga... forty-five million times na kong urong sulong sa pagsusulat. As in, taeng taeng tae na ko sa pagsusulat; as in, gustong gustong gusto ko nang sumulat, pero ang mga gwakananginang mga salita, hindi ko mahuli. Parang mga kabayong sinilyaban yung pwet, ampoots yan. Hindi ko mahabol.

Ako namang si Tamad, ang epal, hindi man lang sumipag maghabol. Tipong... 'kung ayaw niyo wag niyo, pakyow!'

Tamang attitude ba yan? Shindeh!

Eh kung dumating kaya ang araw na hindi ko na talaga sila mahabol? Ay, beri good. Kaya yung mga nagbabalak dyang tumuloy sa larangan ng panitik, kapag umatake ang mga salita, patulan niyo na. Kita niyo, ngayon, kahit walang kwenta sinasabi ko, pumapatol ako. Pero ang totoo niyan e gusto ko lang ulet mambulabog ng mga tao, dahil alam kong pag na-post ito ay mabubulabog ang mga mailbox niyo. Harharhar.

Nami-miss ko na yung CW class ng Kulto sa Lit. Hindi uso ang literary constipation noon eh, at sisipagin ka talaga magsulat kasi nandun yung magic. Umaaligid sa classroom, lumilipad at patalon-talon mula sa isang notebook papunta sa kabila. Pero nasan nga ba yung magic? Nasa klase ba? Nasa classroom ba? Nasa notebook ba? Nasa hangin ba?

O nasa puso?

Nasa puso yata eh. Kasi kahit hindi gumagalaw ang mga kamay, nandun sa puso yung pagmamahal sa panitik. Di ba? Nandyan lang yan eh. Kahit ilang beses nating sabihing 'busy' tayo, at hindi na tayo marunong magsulat, nasa puso yan eh. Di ba? Hindi nawawala yan eh. Pero siguro, hindi lang dapat manatili sa puso. Kasi pag nakakulong lang yan dyan, walang mangyayari. Dapat yata nililipat sa kamay, para masulat sa papel, para maibahagi sa ibang tao. Kulang pag sa puso lang. Dapat may kilos.

Tae. (Wala na bang ibang expression? Yung mas mabango? Tae ka buddy.)

Oy ayun. Sige, nagkakalat lang si Superhero. Nag-Vlog lang ako para at least alam ng mga tao na buhay pa si Aki Karren Renz RR Akitot hudapak are you. Para at least, alam ng mga tao na kahit tae lumalabas sa vlog na ito, dadating ang panahon na makakapagsulat pa ng maayos si Aki Karren Renz RR Akitot hudapak are you.

Checkpoint!

San ka na sa pangarap mo?

Bumalik sa starting line!

Pero oks lang. Sige, one step forward ulet. Masaya naman yung karera eh, kahit hindi makaabot sa finish line on time. At least sumali ka di ba. Tsaka pag nalamapasan ang finish line, PAKTAY ka na. Excuses ampoots. O siya. Tama na.

Buhay pa ba ang Kulto? Kalembang naman dyan.

Hey everyone!

Plugging for Justin Pinon. Watch Rated K on Sunday, June 7, if you want to witness amazing Mentalism routines. ^__^ You guys probably saw him on Ruffa and Ai a few weeks back.

Watch it, please, or I'll pester you. I'm asking nicely. With a gun pointed to your head. :)

Here's the deal.

We all know how much I wanted to go to Japan. It's the first thought that comes to mind in the mornings, and the final thought that seeps into my dreams at night. We all know how hard I'm working my ass off right now, trying to make it through my MA, just to be able to get into the Japanese Embassy's scholarship.

I have a goal, and I'm dishing out everything I've got, just to be able to reach it.

But one day, God looked at me and said, "Karren you have to know what you /really/ want to do with your life. You have to learn how to choose and decide for yourself. Here."

And He gave me Star Cinema.

It was a dream I used to have. A quiet yet desperate yearning within me. Three years ago, I wanted to work in the film industry, to be a part of the biggest, most popular company in the biz. I wanted so bad to be a screenplay writer, but I thought it was a path that I wouldn't be able to take. Taking up Comparative Literature was pushing it enough; if I took up Film I might not be welcomed in my home anymore.

But God gave me Star Cinema out of the blue. It was an open door, and I had to look at it. I had to peek inside, and see if the dream was still alive. I thought it still was, and for a beautiful moment, I had so much fun weaving one concept for a movie after another. It was so thrilling to sit with three other people in a boardroom, pitching my ideas and helping others consolidate theirs. For a moment, I thought the dream was still alive. I thought the flame was still burning.

And what of Japan? What of my family's business?

I didn't know. I was just going along with the current flow. I didn't know why God disrupted my current well-laid plans, nor did I know why He had to throw this in front of me now, of all possible time. But I knew in my heart that there is a reason for all of this, and that I'll find a message at the very end of this new journey.

What a short journey it has been; yet the impact is most riveting, most overwhelming.

This day was my third, and final shot at finally striking the deal with Star Cinema.

After having my CV chosen among hundreds of others, after showing them what I could contribute during the trial brainstorming session, and after submitting my proposed story-line, I was finally called up to present my storyline to the panel; pitch and sell my movie, and my chance to convince them to hire me.

Instead, I told them that I would not drop my dream to go to Japan, not even for an illustrious dream I used to have before.

I realized that this journey is about choices. About finally realizing what I want to do with my life. About finally deciding where I want to be, what I want to be.

They painted a scenario where in five years, I'll be one of the best writers of Star Cinema, with a big salary and probably fame, BUT,  I wasn't allowed to go to Japan. They were, in a way, making me choose between my dream to be a scholar in Japan and Star Cinema. I looked them in the eye and said that I would choose, above all else, my dream to go to Japan. I cannot give that up. I will not give that up. Not for anything.

Maybe this journey was laid out for me so that I would be able to come to terms with what I really want. Turning your back on a dream you desperately have for a dream that you are currently nourishing is nothing short of overwhelming.

Walking away from one big dream in order to embrace another, I think, is a significant, if not brave choice.

I walked away from ABS-CBN's compound without looking back, looking forward to burying my nose in my thesis once again.

I'm sure I had prettier words earlier, when I was still reeling from the shock of it all, but the long and short of it was, I realized this afternoon that I wouldn't give up Japan and scholarship for anything in this world... not even for a childhood dream. Not even for promises of fame or money, or stardom.

I had to confront my past desires in order for me to embrace my present, and future passion.

Alright, so I know I made an ass of myself back in that room. After that particular conversation, I know that there's no way in hell they're going to hire me. There are hundreds of other people who want that job more than I do. Those people are more deserving of the spot.

Yeah, I made a fool of myself. Why the hell did I apply for that position if I wasn't willing to give up my dream to go to Japan and eventually become a scholar and a professor in the future? I smiled, shrugged and told them the truth.

"It was an open door," I said. "I had to peek inside."

I peeked, alright, and I realized that I didn't want to go through that door. I'm sure now, more than ever, that the path I'm currently walking, the path to scholarship (read: geekdom) and Japan (read: nerdhood) is the one I want to pursue.

So I made a fool and an ass of myself, and in retrospect, I hope I didn't waste any of their time. I know that they must have liked me, even a little, because I made it this far. But still, that building wasn't where I should be.

I'd still be happier working for and with my family, while they silently support me as I fight to achieve my dreams.

It was a short journey, but it was mind-numbing, and awe-inspiring at the very least.

And so, when God said, "Here," and gave me Star Cinema, I said in reply,

"Thank you, but I'll take Japan."

"Are you sure now?" He asked with a smile.

I smiled back; that cheeky, stupid, moronic smile I'm quite famous for, nodded firmly, and said, "Yes, I am."

He smiled, and said, "Alright. I'll take you there.

030509 . 1924 H

English kahapon, Tagalog ngayon.

Emo kahapon, retardation ngayon.

Naalala niyo ba nung high school tayo, may sumikat na anime na ang pamagat ay Magic Girls? Hindi ko na matandaan kung ano yung mga pangyayari, pero alam ko fanatic kami ni buddy (gie) ng anime na yun. Tungkol yun sa kambal na may magic powers, tapos kapag nag-pipinky-link sila (yung parang pinky swear), bigla silang magte-teleport sa kung saang lupalop ng Japan.

Si Tomomi yung maikli yung buhok na may bangs na (according to gie) laging nakajumper shorts. Sporty siya, medyo boyish, medyo magaslaw kumilos. In short, siya ang anime counter-part ko (nung high school ako, kasi ngayon hindi mo na ko mapapasali sa sport na magre-require ng strenous physical exertion). Si Mikage naman, mahaba ang buhok, pa-beauty, mabait, heartthrob, approachable... counterpart ni buddy. Nanay ko ang nagsabing kami daw yung Magic Girls. Makalipas ang maraming taon, nalimutan ko na yung tungkol dun.

Bigla nalang lumitaw yung alaala nung sabay kaming naglalamay ni buddy- gumagawa ako ng thesis at siya naman, night duty. Last Tuesday yun, February 17 (naks). Pareho na namin gustong bumigay, pero sabi niya, "Kaya natin to, Magic Girls tayo eh."

At ako naman si sintu-sinto, ang sagot, "Whatever, Mikage. -Tomomi."

Kinaya naman namin ang lamay. Nauna lang akong bumigay nung mga bandang alas tres ng madaling araw kasi pinalamon ako ng mama ko ng Whopper Jr. meal. Ayun. Parang patabaing baboy. Inantok sa pagkabusog.

Ayun. Wednesday, tinext ko si buddy para magpasamang bumili ng swiveling office chair, kasi pakingsyet, mahirap mag-aral to the next level kung ang upuan mo ay isang hamak na monoblock lang. Massacre sa likod. Not recommended.

Diretso kami sa SM pagkatapos ng trabaho, at dun ako nambarat ng nambarat, dahil leche, hindi ko kailangan ng presidential chair. Basta malambot, umiikot, gumugulong, at naa-adjust ang taas, solve na ko. At dahil wala sa basement ng Department Store, punta naman kami sa The Block, dahil may 'Our Home' dun, at apparently, mas mura daw dun ang office chair.

Oks na sana eh. Office chair lang ang pinunta namin dun. Pero leche, shet, at shit man to the 45th power, dahil napadaan kami sa PodWorx, at doon, nakita namin ang hele-helara ng tumataginting na iba't ibang version ng iPod. Makapanulo-laway, makalaglag-panty, at shet, mapang-akit to the next level. Pangarap naming magka-iPod ni buds, kaya naman minsan ay napadpad kami ng greenhills para tumingin ng second-hand iPod, na siya namang ikinatakot namin kasi meron bang iPod Classic na 120gigs na 8 kyaw lang?!

Kung meron man, sorry naman sa titinda, pero hindi mo kami masisisisi kung magdududa kami.

Balik sa PodWorx.

Pumasok kami sa tindahan, naglaway at nagingay ng konti, pero hindi kami bumili kahit na pakiramdam ko ay tinatawag na ko ng ATM card ko at sinasabi niyang, May laman ako! May laman ako!.

Parang lamparang lumiliyab ang iPod Classic na Oh so beautiful at ako naman ay isang haliparot na alitaptap na nagsusumamong makamit ang mapangahas na liwanag ng nasasabing lampara.

Lumabas muna kami ni buddy at bumili ng office chair (thank you Lord!), pero pagtapos nun, parang nag-gravitate ang mga paa namin papunta sa PodWorx, bigla nalang namin nakita ang mga sarili namin sa harap ng tindahan.

I swear, kung hindi kami pinagtatawanan ng mga tindera dun, malamang tingin nila sa amin mga undercover holdaper.

Para kaming mga tanga talaga. Bulungan kami ng bulungan, hanggang sa lumabas nalang kami ulet para magcontemplate habang kumakain. Hindi talaga kami mapakali, parang may kumikiliti sa pwet namin, tapos parang may demonyong bumubulong na bilin na namin yung iPod.

'Buddy... magna-nine na," sabi ni buddy nung nasa kalagitnaan kami ng pagkain.

Ako naman si let's take it slow, so slow, "O, e ano ngayon?"

"Yung iPod."

Shet. Wala nang isip-isip. Mabilis ang mga pangyayari. Binigay sa akin ni buddy yung ATM niya, kinuha ko yung akin, tapos ako na yung tumakbo sa ATM Machine para magwithraw ng salapi, kasi hindi namin pwedeng iwan yung pagkain dahil hindi pa kami tapos. Wala na kong masyadong ulirat. Natauhan nalang ako nung inaabot ko na yung bayad sa counter, tapos tinetesting nila yung libreng speaker na mukang sintu-sinto na teddy bear na walang mata.

Magic.

Meet Tomomi and Mikage. Ang kambal Magic iPod Classic. 120gigs. Shiny. Sleek. Black as sin.

Magic talaga, sabi ni buddy, kasi parang na-magic yung mga pera namin sa loob ng ilang minuto.

Tapos na sana ang kwento. Hindi ko alam kung tragedy ba o comedy. Depende kung kaninong perspective. Masaya naman ako, pramis, pero ang laking pera ang nawala sa loob ng ilang sandali, para sa isang luho. Oo naman, may karapatan akong bumili nun, kasi pinaghirapan ko naman yung pera. Pero kahit na. Parang... nakaka-shock pa rin. Tingin ko ganun din yung pakiramdam ni buddy kasi nakakailang araw na yung lumilipas, pero nagtetext pa rin siya na hindi pa rin siya maka-get over sa Magic Act na naganap.

Iniisip ko nalang na reward ko yun para sa ilang buwang pagta-trabaho. Iniisip ko nalang na pagta-trabahuan ko nalang ulet yung perang nawala sa akin, kasi... masaya naman ako kay Tomomi eh.

Pero may isang saglit lang na parang nahimasmasan ako sa mga pangyayari.

Nung isang linggo nasa jeep ako papunta sa kung saan man (nalimutan ko na). Kinakalikot ko yung playlist ko kay Tomomi (shet, ang yabang), tapos biglang may matandang mama na sumakay sa jeep.

Payatot; kasing payat ni Palito. Medyo madumi siya, tapos mas suot siyang baseball cap na mas matanda pa yata sa akin. Ang nipis na ng t-shirt niya, halos transparent na, tapos madaming butas yung pantalon. Madumi yung paa, parang ilang years nang naglalakad gamit yung tsinelas na malapit nang mapatid yung swelas. May maliit siyang balutan, niyayapos niya na tila ikamamatay niya ang pagkawala nito. Tapos kumuha siya ng baryang tigbe-bentsinko sa isang lumang di-zipper na coin purse, tapos pinaabot yung bayad niya.

Aray naman.

Aray lang.

Dito ko na tatapusin ang kwento.

I will be telling this with a sigh. And a roll of my eyes.

Really, after all this time, I shouldn't even bother writing about Mary's and the people I met there. What part of 'letting go' did my memory fail to understand? Apparently all parts of it. Damn it.

I should be studying for tomorrow's lecture. I should be doing my homework. I should be perfectly content being the anti-social dork that I am, but my mind kept getting back to the people I've met when I was still the biggest asshole I knew. My mind kept wondering what they would say when they've realized that I've somehow, if only a little, changed, and that I wasn't the asshole I was back then. I kept wondering how I'll act, if, by any chance, I'll join the half-dreaded, half-anticipated reunion that my best friend keeps bullying me into attending.

Honestly, I'm shit scared. Really. And I'm wondering what I'm doing telling you about this.

And moreover, I know that I'm risking a lot, writing these things here, but I figured, I should probably bleed out a few of my worries. I've been silent for too long, and I was thinking that perhaps now's the time for me to be honest with things other than my desire to be a writer and my obsession with Japan. I you guys, and myself, that much.

I know who'll be reading this. The people I've met during college knew nothing about the awkward, anti-social jerk who'd rather bitch than make friends way back in high school. They knew of the dauntless president who led them from one battle to another. They knew of the servant who they could bully into doing things for them- from borrowing a TV set and DVD player to facing off demented professors who'd sue an entire class for eating a few packs of mongo bread (which aren't even THAT tasty, I might add). These friends, these beloved friends, saw me not only during my best, but also my worst moments. We've fought together, fought each other, fought for each other. We've loved together, loved for each other, loved each other. They've seen me at my best, and they've seen me at my worst, and they still loved and respected me.

But they knew nothing of that awkward girl who let her high school life pass her by without her even knowing it.

Let me tell you a story about a girl who went through college, and a fraction of her working life, declaring to all that's good and holy how much she hated high school.

How I hated high school back then. I hated it so much, that I even hated the people and majority of the memories I've made back then. I won't elaborate on this hatred anymore, because frankly, this hate for an innocent place, which bled to hate for beautiful, wonderful people, was in fact, hatred for myself.

College saw me change into this less-awkward, more self-sufficient weirdo of a girl who'd love and serve everyone within a ten-mile radius. (Alright, so I'm exaggerating, but you guys know how much I love you, right?) . Sure, I had my down times, and I'm pretty sure that there are moments where my friends wanted nothing more than to oust me as their president and just wish me dead, but I'm pretty sure that I was better than I was when I was in high school.

It was weird, really.

One day, I woke up just as the sun was glaring through the flimsy curtains of my window, and I realized how much of a failure I was back then in high school. I realized that, in more ways than one, 'I could have done better'.

I abhorred the way I treated people who never did anything to me, except maybe to extend a helping and friendly hand. I despised the way I broke the hearts of the few men who dared to like me, in spite of me being 'me'. I particularly detested my grades. Damn it to hell and beyond, my grades would shame the person I am now. It was a rather rude wake up call.

That morning, as the sun rose on my window while the neighbors' blasted rooster kept screaming their narrow throats out, I woke up and told myself that there wouldn't be a repeat of that horrid phase. That morning,  I swore that I would NOT graduate without any medal of sort. I got up, took a long bath, and washed my act clean. I rinsed off all the remnants of the things I hated about myself when I was in high school, and when I toweled myself off, I promised that I 'would do better this time'.

I managed to pull my act together, and worked harder than I've ever remembered working in my entire life. I've wasted away two years of college lurking within the curriculum, doing just well enough to get by. I got good grades during my first two years, but it was that morning on my third year that battle started. I wanted to do better. I want my mama to walk up the stage during my graduation, and I want something more meaningful than a 'loyalty award'. I worked my ass off during that particular semester, and when the time came for me to reap my rewards, I was practically beaming with pride. The north star had nothing on the way I shone that day when I logged into my account, computed my grades, and shit, found out that for the first time ever, I made it to the Dean's List.

To some, it wasn't that much of a big deal. But for me, it meant /everything/. Damn it. It meant everything to me. I remember fumbling over the keys of the calculator. I had to calculate and re-calculate for over four times, because my hands won't stop shaking. All I could see was the row of 1's shining on the screen of my laptop, and my heart was just praying so damn hard for those grades to fucking make it to the List.

Damn it all. Ode to joy. I made it.

After than, I screamed like a banshee, ran all over the house, went to look for my mother, and showed her the half-fucked computation I made. I squealed like a pig and fidgeted like a demented high-schooler on her first taste of crack, and told my ma, 'I made it to the Dean's List'.

And she just smirked, handed the paper back to me and said, "Of course."

Way to burst my bubble there, momma, but that's ok. I mean, for her it was a given. No daughter of hers /wouldn't/ excel. She mustn't have noticed the way I worked my ass off, because for her, it's only /natural/ for her daughter to achieve something. It was both a compliment and a let-down, but I'd rather focus on the 'compliment'.

And so from there, it has been an uphill climb. But it was so, very worth everything. I loved every moment I shared with my friends in college. How I loved learning and studying everything I could get my hands on. Alright, so it wasn't all rainbows and sunshine. I've slacked off way more than I should; I was reading hawt man-to-man, triple X yaoi fanfiction when I should have been reading a theory on Orientalism. I was studying how well Sendoh and Rukawa fit together in bed when I should have been reading on how the political circumstances that surround the conditions of the sub-alterns in India. I was reading manga after manga when I should have been preparing for my thesis.

But those shortcomings do not hold a candle to how I've neglected my studies when I was in high school, and I hated myself for being the person I was all those years ago.

I've managed to maintain my spot in the List, and even managed to come out fourth in the entire college. I remember garnering a grand average of 1.20 one brilliant semester, and I couldn't have been more proud of myself back then. But grades aside, the thing I love most about college was how I've opened my heart to let myself love not one, not two, not five, but twenty beautiful people. I've made very special friends, who helped mold me into the person I am today, and I'm afraid I haven't told them how important they were- still are- to me.

How I loved those four years spent within the walls of UST.

I loved those times so much, that one afternoon, as I was sitting down in front of an age-old statue pointing God-knows-where, I prayed, with every fiber of my being, for time to stop. That was the time when the 'end' started to rear its ugly head in. That was just about the time where all my classmates were scurrying around submitting their resumes and preparing for their interviews. I stood in the middle of the room, listening to the faint buzz of conversations going on in the classroom, and realized that these people are so ready to move on- and I'm not.

I wanted to spend more time with them. I wanted to learn more with them. Learn more about them.

People keep asking me for advice on what they were supposed to do, and I kept smiling and encouraging them to do whatever it is they dream of doing, but inside, I was screaming for them to stop.

'Stop,' I want to say. 'Not yet. I don't want to say good-bye yet.'

I've never felt that much happiness around a bunch of people- save of course, my best friends since twelve- before. Ever. The friends I've made and kept since high school- Miko, Buddy, Totay, Mitch, Mavic- they all knew me inside out, and I could probably kill someone with a penk knife and commit every crime in every book and they'd still love me, and I'm so thankful for that. But the friends I've made during college, as well as the experiences I had back then... they /molded/ me. They /made/ me. I became this new person that I, and other people could be proud of.

I only ever wanted my family, and the Fangirls (high school barkada- that's what we call ourselves) to be proud of me. And these people I've met, and the moments I had during college- they all helped me to become that person everyone could be proud of.

And for that I owe them so much.

I did so bad during high school.

I did better in college.

I'm striving hard to do 'way better' now that I'm serving my MA in UP.

I thought that by becoming this new person everyone could be proud of... I thought I've let go of my past cargos. But I never even realized I've been carrying that burden like a heavy sack of potatoes on my back until recently. I realized that it wasn't my high school life I hated, but myself. And this hatred blinded me to the wonderful things I've experienced and the wonderful people I've met during high school.

Realizing how much of an asshole I was during those years made me recoil in shame; I never wanted to remember those times ever again. This shame, this embarrasment hid itself behind a defensive wall of anger and loathing, but upon retrospection, I realized how unfair I've been.

Unfair to the very place I considered my second home for ten years; unfair to the people I've shared good moments with.

For that, I'm extremely sorry.

I realized that I can't do anything anymore about the kind of person I was back then, and I realized that I can't do anything by obsessing about the past, so now I can only look to the future. I can't undo the things I've done as a jerk, and hell, I can't sit down and re-take every damn exam I had back then just to come up with a more satisfactory set of grades.

What I have is the 'now'. And the 'now' calls for letting go.

Let go of past hatred, let go of past failures, let go of past heartaches.

And I thought I already that 'letting go' thing but sonofabitch, how come I still feel quesy about this 'reunion'?

I've probably written year eight years' worth of angst and melodrama, and I've probably revealed more than I've ever revealed in the years people have known me, but shit man, I'm damn scared about this reunion that should even be that much of a big deal, dammit.

But I'm scared. I truly am. I fear that I'll revert back to the insufferable idiot I was before.

I fear that I'll recoil and degenerate into the recluse I was back then. Let's face it. I'm /still/ a social retard (I couldn't even initiate a decent conversation with people outside my circle), but holy crap, man.

It's been years.

And to top it all off, I'm not even /sure/ if I'll go to that reunion. Which pretty much sums up the fact that I'm probably obsessing over nothing, but hey, writing this feels good.

So you guys are probably surprised that 'Aki' bared more into this short shit than I've bared in the years you've come to know me. And it feels good.

This will be my promise to you.

From now on, I'll try to share more of myself to the people I know (or don't know, depending on who's reading this, which I doubt people are even doing so).

I believe that in order to write, you have to bleed. You have to open ever scar, even the ones which have long ago healed. You slice that scar open, and pry into the very flesh that closed over the wound. You have to relive that moment- feel every pain, ever heartbeat, every emotion- and let the blood flow into the paper. Screen. Whatever. The blood carries the memories. The memories tell the story.

This, my friends, is first blood.

Thanks for listening.

Have you ever wanted something so bad,  you know that you live only to see the day that you'll finally have it? Have you ever wanted anything so bad, that your whole heart and soul permeates with wanting this thing, and only this thing?

Let me tell you a little something about my dreams. Sure, you know that I've always wanted to be a writer. You know that I dream of being published one day, some day. You know that I spend nights reading and writing, and that someday I'd be able to have enough courage to show you what I've written.

But there is this one dream that I've had since I've first dared to dream.

I want to go to Japan.

So bad.

Ask me why right now, I won't be able to answer. I honestly don't know why I've fallen in love with a country whose people once crossed swords (and bullets) with ours. I don't know why I want to risk going to an empire where language would probably be the least of all my worries. I honestly don't know.  Maybe in a while, after I've analyzed things to death, I'd be able to dish out the reason why I want to go there. For now, I'm merely preparing myself because I know  that it won't be long before I'd finally pack my bags to live there.

Holy crap, am I making any sense in here at all?

Right now, I'm procrastinating, because I should be reading stuff for a huge paper that's due next week. Old habits die hard, I guess. History once again has repeated itself (or at least, I made it repeat, because I'm still a loser when it comes to working on projects ahead without the threat of the deadline breathing down my neck).

I'll be working on the poetics of the yaoi manga and its manifestations in Youka Nitta's selected works. I don't even have a title for my paper, dammit. I wish the Good Professor would extend the deadline.

For those who don't know what yaoi means, google it up, and you'll find out what I've been obsessing over since I was... twelve. Or thirteen.

Yeah, what?

Finally. REAL literature. It felt like letting the sand squish through your toes after being away from the sea for so long. It's like dipping into a cool lake after a long trek through a dense forest on a hot summer day. It's like drinking Gatorade after walking all over Makati's convoluted streets.

It's like coming home.

What is?

Dang. Interpreting poetry, that's what.

For the past few weeks, I've been salivating over the idea of studying actual Literature instead of the dang theories we've been taking up for /forever/. I never knew how much I missed interpreting poetry until last night, when my professor asked the class what the current poem we were reading meant. It's not that I don't like studying theory; they help a lot, they really do. But too much theory sucks all the creative juice (what little I have) out of me, so nights would constantly see me staring at my computer like a retard, begging for my he-muse to shower me with fantabulous story ideas that would someday soon capture the world. All efforts are futile, though, so I'd end up reading yaoi fanfiction featuring my two favorite male characters from whatever fandom I'm currently obsessing over.

I'm not against studying theories, but sometimes, a writer just had to read something that wouldn't make her second-guess her choice of vocation. I just want to be able to /really/ read Literature again, instead of analyzing and critiquing it to death. So yeah, yesterday, Dr. Neil Garcia made us read poems out loud in class and together we all tried to find out what the poems were trying to say.

I've been slapped upside the head twice over by two poems, and right now I'm thinking that I'm on my way to 'begrudging the years'.

Nights would find me obsessing over my future instead of carousing with friends. Days would find me staring into empty space while my mind travels to places I've only seen in my dreams, instead of communicating with the rest of the world. I'm a self-confessed social retard, and I don't dish out any effort in trying to rectify that situation. I'd rather talk to the books instead of catching up with friends. I'd rather obsess over my apparent lack of inspiration to write than to go out and meet new people.

Yes. I can see my future already. My last years would find me reclined on a rocking chair on late afternoons, writing nostalgic poetry while my dogs doze and drool on my feet. What a dazzling premonition.

Someone once told me that I'm a 'silent, steady campfire on a cold mountain', and that 'I'm on my way to talk to the gods'. The description always stuck with me, even though I never really understood what that says about me. Somehow, I feel as if Ms. Ricci was right in saying that about me. My heart has always been set on starting that 'walk', but everytime I take that first step, demons would suddenly appear out of nowhere and bombard me with stupid ideas that would always leave me uncertain, faithless, and defeated- way before the battle could ever begin.

I want to start walking. I desperately want to reach the Palace of the Gods, and I'm willing to pay any price just to be able get there, no matter how steep it is.

As of the moment, I doubt that I'm a silent, steady campfire? Right now, I'm a crackling, wavering bonfire on a deserted, dried-up beach, and that I'm on my way to drown with the dead fish.

What an uplifting imagery.

Alright. Snap, snap, snap out of it.

That I could finally dish out metaphors about the current situation of my soul tells me that I can finally start to write- again.

Social life might have to be put on hold, but I'm not closing any doors. Eh, what the heck. Even though all my doors are open, I doubt I have the capacity to step out of them. Yep, I'm a social retard like that.

Couldn't even manage to talk to people who sit right next to me.

I hope to the heavens that I wouldn't end up as a miserable spinster. I do want to write and be famous for it, but what the holy hell, I do NOT want to die an old maid.

I really don't.

You'd understand me better if you've read Angela Manalang-Gloria's 'I Have Begrudged the Years'. Look it up.


Blog entry-
January 29, 2009 . 0026 H